Μάνα Δέντρο της Ζωής – Η ποιητική ωδή της λογοτέχνιδος Χαρούλας Παρώνη

Μια βαθιά φιλοσοφική ποιητική ωδή μας χαρίζει η πολυτάλαντη λογοτέχνιδα Χαρούλα Παρώνη. «ΜΑΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ».

Ένα πολυσύνθετο αφιέρωμα στη μάνα ζωή , στη μάνα φύση, στη μάνα γη, στη μάνα θάλασσα, στη μάνα Παναγιά, στη μάνα που μας γεννάει.

Συμφωνώ απόλυτα με την ποιήτρια, πως ο ποιητής γεννιέται, δε γίνεται. Η Χαρούλα Παρώνη είναι γεννημένη ποιήτρια. Η δοτική, λυρική, αισθαντική ποίηση της μας συνεπαίρνει.

Ω μάνα! Γη της επαγγελίας, δοτικής χαράς.

Ασύγκριτο το κάλλος της ύπαρξης σου που φοράς.

Χαίρε πεντάμορφη! Μαγεία λατρεμένης φύσης.

Χαίρε ω ασύλληπτο βάθος αιώνιας κτίσης!

Εκεί στα στάχια τα χρυσά, τα μυροφορτωμένα.

Τους σπόρους της αγάπης σου τους έχεις φυλαγμένους.

Ω, είμαι η ταπεινή σου δούλη! Σε ασπάζομαι.

Χαίρε μάνα εξ΄ουρανού! Ζωή σε ασπάζομαι!

Η αγαπητή ποιήτρια, δίνει βαρύτητα στη ουσία της ζωής. Σε διαπερνά σαν δροσερό αεράκι στην κάψα της ψυχής σου.

Έρχεται με απόλυτη τρυφερότητα και ευγένεια να σε αφυπνίσει, προσεγγίζοντας σε με μοναδικό τρόπο για τα τραγικά λάθη που κάνουμε ως ανθρωπότητα, που καίμε ασυλλόγιστα, που πολεμάμε, που σκορπάμε παντού το δηλητήριο με ασέβεια. Που δεν εκτιμάμε την ίδια τη μάνα που είναι δώρο ζωής.

Σπαράζουν τα σωθικά της στη μεγάλη μας απρέπεια. Απεγνωσμένο λάφυρο δίνει την ψυχή της στη μεγάλη μας ασέβεια. Όλοι μας, ουδενός εξαιρουμένου, θα έπρεπε να είμαστε βαθιά ευγνώμονες.

Μάνα! Ω μάνα! Ευλογημένη Παναγιάς ευχή!

Κρίνος λευκός που μες στη ζήση μας τρυφερά ανθεί.

Δοξασίες αγγέλων ω μάνα στην Αγιά Σοφιά!

Ύπνους ψέλνουν απ’ τη γη ως τα ουράνια ψηλά.

Κουβαλάς στην καρδιά σου το πάθος σου το μητρικό.

Σαν αστροφεγγιά ω προβάλλεις! Με ύφος στοργικό.

Λάθη μας μεγάλα και τραγικά που δεν αναγνωρίζουμε ως ανθρωπότητα. Μα κι αν πάλι τα αναγνωρίζουμε, μένουμε για εκείνη απλά στα χωρίς θυσία λόγια. Γιατί αν σεβόμασταν πραγματικά τον επίγειο παράδεισο, θα αλλάζαμε πορεία και δεν θα πολεμάγαμε έτσι απλά και ακαταλόγιστα.

Η ποιητική της ωδή έρχεται ως μάνα να μας πιάσει τρυφερά από το χέρι και να μας οδηγήσει στην ευαίσθητη πλευρά της αγάπης και ανθρωπιάς. Μας οδηγεί σε έναν κόσμο δικό μας, ουσιαστικό. Σε έναν κόσμο πραγματικό. Σε έναν κόσμο που θα μπορούσε για εκείνη, το δώρο της ζωής να ήταν από όλους μας σεβαστό. Να μας αποτρέψει από την αθλιότητα. Ένας απλόχερα ζωτικός επίγειος παράδεισος που δεν θα τον ασχημαίνουν οι πράξεις μας.

Μια ποιητική ωδή που στοχεύει στο συναίσθημα της λογικής και ανθρωπιάς. Αντιδρά όπως πάντα σαν ποιήτρια, προσπερνώντας κάθε εμπόδιο μικροπρέπειας, φθηνής δικαιολογίας. Για να μπορούμε να ζούμε πραγματικά όμορφα και ειρηνικά. Η οδός που μας δείχνει ξεκάθαρα να προχωρήσουμε, είναι ο σεβασμός προς τον Δημιουργό, προς τη μάνα.

Δέντρο της ζωής.

Μάνα! Ω μάνα! Θέλγητρα γαλάζια μου θάλασσα.

Κύμα, αλμύρα για σένα θεωρία μάνα άλλαξα.

Ουρανέ ας δοξάσουμε την πλάση πριν γεράσει

και χαθεί, λησμονηθεί, την παλιανθρωπιά δικάσει.

Δειλέ άνθρωπε, σαν καταστρέφεις με όπλα ψυχρά,

πίσω στη δόλια τη μάνα γυρίζουν όλα πικρά.

Πικρό το νερό που θα σκύψεις διψασμένος να πιείς.

Φαρμάκι. Τι σαν σε αφθονία σοδιά θα γευτείς.

Εύγε αγαπητή ποιήτρια! Ομολογώ πως το θέμα που καταπιάστηκες είναι αξιέπαινο και προς μελέτη όλων μας. Έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη μας.

Σε ευχαριστούμε για το πολύτιμο και ανεκτίμητο δώρο σου. Με συγκινεί βαθύτατα. Τα λόγια περισσεύουν. Η εκτίμηση μου απεριόριστη.

Καλοτάξιδο το σπουδαίο έργο σου.