Γράφει η Βιβή Μαργαρίτη
Κλεφτές ματιές σε κατεστραμμένες ζωές, σπίτια που κάποτε φιλοξενούσαν γέλια και χαρές, λύπες και δάκρυα… αλλά έσφυζαν από ζωή. Στέκουν μισογκρεμισμένα. Οι ιδιοκτήτες τους δεν γύρισαν πίσω ούτε για να πάρουν τα αγαπημένα τους αντικείμενα που μένουν εκεί μάρτυρες της ζωής πριν τις πλημμύρες.
Τοίχοι γκρεμισμένοι, ταβάνια πεσμένα, νοικοκυριά παραδομένα στο μένος και την μανία της φύσης, του νερού και της λάσπης που δεν άφησε τίποτα όρθιο στη διάβα του.
Κουρτίνες κρεμασμένες μπροστά σε ορθάνοιχτα παραθυρόφυλλα που επιτρέπουν στα αδιάκριτα βλέμματα να “εισβάλλουν” στον προσωπικό χώρο, φωτιστικά πάλλονται με κάθε φύσημα του αέρα σε σχεδόν ανύπαρκτα ταβάνια, κρεβάτια στρωμένα, νοικοκυριά κατεστραμμένα. Μια ολόκληρη ζωή…που έμεινε πίσω από ανθρώπους που εγκατέλειψαν το βιος τους για να σωθούν.
Μεγάλα Καλύβια, Παραπόταμος, Φωτάδα… Δύο μήνες μετά… Η λάσπη παραμένει ακόμη σε πολλά σημεία. Κι όπου έχει στεγνώσει έχει δημιουργήσει ένα τοπίο σεληνιακό. Χαρακιές στο έδαφος και στρώματα του χώματος που σε πολλά σημεία έχουν αλλάξει το τοπίο.
Οι εικόνες γροθιά στο στομάχι. Σκέψεις για όλα όσα έγιναν κι όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν γεννιούνται στο μυαλό σε κάθε κλικ του φωτογραφικού φακού. Κάποτε εδώ ζούσαν άνθρωποι, εκείνοι που μας κοιτούν θλιμμένοι σήμερα μέσα από τις φωτογραφίες που βρίσκονται σε κορνίζες και τοίχους και είναι σαν να μην χαμογελούν πια, σαν να φωνάζουν ένα τεράστιο «γιατί».
