Όλα αυτά σε έναν ακαδημαϊκό χάρτη όπου οι παρενέργειες του εξεταστικού συστήματος της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής αφήνουν έτσι κι αλλιώς κάθε χρόνο περίπου 10.000 κενές θέσεις σε όλα τα ανώτατα ιδρύματα της χώρας.
Σε αυτό το τοπίο χάσκει πλέον απειλητική η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού και της περίφημης χωροταξικής και ακαδημαϊκής αναδιάρθρωσης των δημοσίων ΑΕΙ της χώρας που επί δυο δεκαετίες τουλάχιστον σχεδιάζεται.
Η ευθύνη για τα παραπάνω μοιράζεται: από τη μια πλευρά τα πανεπιστήμια (ειδικά εκείνα της περιφέρειας) δεν θέλουν να προτείνουν κλείσιμο τμημάτων χαμηλού ενδιαφέροντος ή επιστημονικών αντικειμένων που έχουν ξεπεραστεί, από φόβο μην επηρεάσουν τις εσωτερικές ισορροπίες των ιδρυμάτων τους. Από την άλλη πλευρά, το υπουργείο Παιδείας δεν παίρνει πρωτοβουλίες καθώς έχει τα τελευταία χρόνια κάνει κατάχρηση πολιτικών που πλήττουν την αυτοδιοίκηση των δημόσιων ανώτατων ιδρυμάτων, με αποτέλεσμα να στερείται τώρα πρωτοβουλιών σε τομείς που αποτελούν τη βασική του ευθύνη.
(*) Σύμφωνα με μελέτη η εκτιμώμενη μείωση των μαθητών Γυμνασίου μέχρι το 2035, για το νομό Λάρισας, ανέρχεται στο 39%. Η μεγαλύτερη μείωση εκτιμάται στο νομό Φλώρινας φτάνοντας το 46%.
Στους υπόλοιπους νομούς της Θεσσαλίας, στη Μαγνησία φτάνει το 36%, στα Τρίκαλα το 35% και στην Καρδίτσα το 34%.
ΠΗΓΗ: kosmoslarissa.gr (από το ρεπορτάζ της Μάρνυς Παπαματθαίου – tovima.gr)
