Υπάρχουν λέξεις που δεν προφέρονται εύκολα. Δεν χωρούν σε απλές προτάσεις. Δεν μπαίνουν αβίαστα στη ροή της καθημερινότητας. Η λέξη «καρκίνος» είναι μία από αυτές.
Είναι μια λέξη που, όταν ακουστεί, παγώνει τον χρόνο. Αλλάζει τη βαρύτητα των πραγμάτων. Ξαναγράφει τις προτεραιότητες της ζωής. Ξαφνικά, όσα θεωρούσαμε δεδομένα αποκτούν άλλο βάρος και όσα προσπερνούσαμε γίνονται πολύτιμα.
Η Παγκόσμια Ημέρα Καρκίνου δεν αφορά απλώς μια ημερομηνία.
Αφορά ανθρώπους. Εκείνους που άκουσαν αυτή τη λέξη και χρειάστηκε να ξαναμάθουν να αναπνέουν. Ανθρώπους που έγιναν γενναίοι χωρίς να το επιλέξουν. Ανθρώπους που έμαθαν ότι η γενναιότητα δεν είναι πάντα δυνατή κραυγή, αλλά σιωπηλή επιμονή, μέρα με τη μέρα.
Ο καρκίνος δεν είναι μια διάγνωση σε ένα ιατρείο. Είναι φόβος, αγωνία, μοναξιά. Είναι η αναμονή των εξετάσεων, η αβεβαιότητα, οι σιωπές που βαραίνουν. Είναι όμως και δεσμοί που σφίγγουν. Χέρια που κρατιούνται πιο δυνατά. Μια νέα επίγνωση του «τώρα». Μια βαθύτερη κατανόηση της αξίας της ζωής.
Από τη στιγμή αυτής της διάγνωσης προκύπτει η ευθύνη όλων μας ,όπως να μην βλέπουμε τον ασθενή ως αριθμό. Να μην ξεχνάμε τον άνθρωπο πίσω από το ιστορικό. Να προσφέρουμε φροντίδα που δεν θεραπεύει μόνο το σώμα,αλλά αγκαλιάζει και την ψυχή. Γιατί η ενσυναίσθηση δεν είναι πολυτέλεια ,είναι «θεραπεία». Δίνει δύναμη. Και συχνά είναι εκείνη που κάνει τη διαδρομή λιγότερο βαριά.
Η επιστήμη προχωρά. Οι θεραπείες βελτιώνονται. Η ιατρική γνώση εξελίσσεται συνεχώς και δημιουργεί νέες δυνατότητες .Η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση σώζουν ζωές και αυτό είναι μια αλήθεια αδιαπραγμάτευτη.
Οι προληπτικοί έλεγχοι, η ενημέρωση και η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όμως, όσο σημαντική κι αν είναι η επιστημονική πρόοδος, η ανθρώπινη παρουσία παραμένει αναντικατάστατη.
Ένα βλέμμα κατανόησης, ένας λόγος ειλικρίνειας, η φροντίδα ,το νοιάξιμο.
Σήμερα θυμόμαστε εκείνους που δεν είναι πια εδώ. Τιμούμε εκείνους που συνεχίζουν. Στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες και στους φροντιστές που συχνά δίνουν τη δική τους σιωπηλή μάχη. Και πάνω απ’ όλα υπενθυμίζουμε κάτι βαθιά ανθρώπινο, χωρίς πίστη και ελπίδα, καμία μάχη δεν δίνεται.
Η ελπίδα δεν αναιρεί τον φόβο, αλλά τον κάνει διαχειρίσιμο. Δεν υπόσχεται θαύματα, αλλά δίνει λόγο να συνεχίζουμε.
Ας κάνουμε, λοιπόν, αυτή τη μέρα μια υπόσχεση παρουσίας και όχι μια υπενθύμιση πόνου. Να είμαστε εκεί. Να ακούμε. Να στηρίζουμε. Να μιλάμε για τον καρκίνο χωρίς φόβο, αλλά με γνώση, σεβασμό και φροντίδα.
Γιατί τελικά, ο καρκίνος μπορεί να αλλάξει τη ζωή, αλλά δεν ορίζει τον άνθρωπο!
Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη
Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ
