Η νεκρώσιμη ακολουθία στο παρεκκλήσι του νέου κοιμητηρίου της Λάρισας είχε μόλις ολοκληρωθεί. Οι λιγοστοί συγγενείς και φίλοι που βρέθηκαν για τον τελευταίο αποχαιρετισμό συνόδευαν σιωπηλοί το φέρετρο προς την τελευταία κατοικία του εκλιπόντος.
Λαρισαίος στην καταγωγή, «χωρισμένος και βασανισμένος», όπως τον περιέγραφαν όσοι τον γνώριζαν. Παρούσα στη νεκρική πομπή και η πρώην σύζυγος.
Ξάφνου, μέσα στη σιγαλιά του πένθους, πενιές από μπουζούκι άρχισαν να βγαίνουν από τα ηχεία της νεκροφόρας. Ο ήχος στο τέρμα. «Μα τι κάνετε…» ρώτησαν κάποιοι τον τελετάρχη απορημένοι. «Ήταν παραγγελιά του ανθρώπου και για μας είναι σεβαστή», εξήγησε εκείνος.
Οι πενιές άρχισαν να υποχωρούν ελαφρώς για να υποδεχτούν τη φωνή του Βασίλη Καρρά. Ήταν ένα ερωτικό τραγούδι γεμάτο παράπονο.
Όσα ο μακαρίτης δεν μπόρεσε να της τα πει εν ζωή, της τα είπε πεθαμένος …
Εφ. ΚΟΣΜΟΣ (από τη στήλη Kampos Land)
