Ένεκα των συμβάντων θα ‘θελα να ξεκινήσω διαφορετικά, όμως στις απαρχές των συζητήσεων στο πλαίσιο του δημοσίου λόγου οι επιθυμίες δεν αποτελούν προτεραιότητα, παρά μόνο η σιωπή και ο σεβασμός στην απώλεια και την ανείπωτη θλίψη. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε …
Θέλοντας λοιπόν να υποστηρίξουμε τις θέσεις μας ξεκινούμε από τον παγκόσμιο ορυμαγδό γεγονότων που σημάδεψαν ανεξίτηλα την οικουμένη με αμφίθυμα συναισθήματα και δημιούργησαν απανωτές αντιδράσεις σε αρκετές περιοχές του ελεύθερου κόσμου, οι οποίες εκφράστηκαν με πολλαπλούς τρόπους σηματοδοτώντας είτε την πολιτική σκέψη είτε έναν ανούσιο ακτιβισμό.
Εκκινούμε από τη σύλληψη του Μαδούρο από τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, που με εντυπωσιακό και άκρως εμβληματικό τρόπο διενήργησαν μια χειρουργικής ακρίβειας παρέμβαση με θύματα τους φρουρούς του προέδρου, που ακόμη απορούμε για την εθνότητά τους…
Αναζητώντας στοιχεία των τελευταίων τριάντα ετών για τη Βενεζουέλα, ώστε να σηματοδοτηθεί η απαγωγή/σύλληψη του Μαδούρο και με τη βοήθεια της AI έθεσα κάποια ερωτήματα σχετικά με την ποιότητα ζωής των κατοίκων της, τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, τα μεταναστευτικά ρεύματα που συνέχιζαν ακάθεκτα και μάλιστα προς τις μισητές ΗΠΑ, αναζητώντας αξιόπιστες πηγές, τίθεται ένα αμείλικτο ερώτημα: -Πώς μία χώρα με τεράστια αποθέματα πετρελαίου (αργού), όντας πλούσια μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 κατέρρευσε οικονομικά για να κοσμεί τις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης;
Η ανάλυση βρίσκει ως παράγοντες: την κακή διαχείριση, τις άστοχες πολιτικές, την πτώση παραγωγής πετρελαίου, τη συρρίκνωση εσόδων για το κράτος, τον αριβισμό, την αυταρχικότητα των Τσάβες και Μαδούρο από το 1998 μέχρι και τη σύλληψη του δεύτερου, την έλλειψη θεσμών, την ανελευθερία που οδήγησαν σε έναν υπέρμετρο πληθωρισμό, στην κατάρρευση του εθνικού ΑΕΠ, στην πτώση του βιοτικού επιπέδου, στη δραματική αύξηση της φτώχειας και στη μετανάστευση τουλάχιστον επτά εκατομμυρίων ανθρώπων. (https://www.elaliberta.gr/διεθνή/λατινική-αμερική/10507-βενεζουέλα-μεταξύ-κρίσης-και-εισβολής, https://www.monde-diplomatique.gr/2024/10/article1447)
Οι δύο διαδοχικές κυβερνήσεις αποδυνάμωσαν ανεξάρτητους θεσμούς, δεν επέτρεψαν ποτέ την αντιπολίτευση να ανασάνει, οι νίκες τους στις εκλογές γίνονταν με ελεγχόμενες διαδικασίες, για να προκαλέσουν διεθνείς παρεμβάσεις με κυρώσεις, πιέσεις, γεωπολιτικές συγκρούσεις και αυτοκαταστροφικές πολιτικές αποφάσεις. Σε όλα αυτά επήλθε μια μερική οικονομική ανάσα για το 2023-2024 εξαιτίας της χαλάρωσης των κυρώσεων από τον δυτικό κόσμο και την πρακτική χρήση του δολαρίου με την άδεια της μισητής USA. (Βικιπαίδεια, https://www.monde-diplomatique.gr/2024/10/article1447).
Σίγουρα ο Τσάβες και ο Μαδούρο δεν ήταν δικτάτορες με το πολιτικό και νομικό περιεχόμενο που περιέχει η λέξη, ήταν όμως αυταρχικοί, αμοραλιστές και καταχραστές των δημοκρατικών κεκτημένων ακυρώνοντας στην πράξη το κοινοβούλιο. Οπότε επί της ουσίας πώς νιώθει ο λαός της Βενεζουέλας; Υβριζόμενος από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή ανακουφισμένος; Πώς θα νιώσουν οι Ιρανοί -εκτός από τους μουλάδες και τους ευρωπαίους δικαιωματιστές και των δύο άκρων- σε μια υποθετική επέμβαση του αμερικανικού στρατού και των συμμάχων τους; Επιτρέψτε μου και στα δύο ερωτήματα να επιλέξω την ανακούφιση… Επί της ουσίας όμως δεν ανατρέπεται η ισχύουσα κατάσταση και δεν επέρχεται δημιουργία βιώσιμου δημοκρατικού πολιτεύματος από παράγοντες έξωθεν του ιρανικού συστήματος. Δυστυχώς και μόνο με υψηλό τίμημα η ίδια η κοινωνία πρέπει να ανατρέψει τους δικτάτορες, ώστε να σφυρηλατήσει το πολίτευμα που επιθυμεί.
Τα δύο άκρα των διαμετρικά αντίθετων ιδεολογιών δεν έχουν σχέση με την πολιτική κριτική αλλά με τη μισαλλοδοξία που οδηγεί σε έναν άκρατο μανιχαϊσμό του καλού και του κακού, ώστε να αυξάνονται οι οπαδοί και να έχει δουλειά η «αντισυστημική» και καθόλα μονοδιάστατη κομματική και αντιδυτική αντιπολίτευση σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ρωσική εισβολή (24 Φεβρουαρίου 2022) και η σφαγή των ισραηλινών νέων από την τρομοκρατική οργάνωση της χαμάς (7 Οκτωβρίου 2023). «Η επίθεση καταδικάστηκε ως τρομοκρατική ενέργεια από τις κυβερνήσεις 44 χωρών. Διεθνείς οργανισμοί, όπως η Διεθνής Αμνηστία, έχουν τεκμηριώσει ότι οι ενέργειες της Χαμάς, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών αμάχων και της ομηρίας, συνιστούν εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».
Ο εγχώριος Ευρωπαϊκός αντισυστημικός δικαιωματισμός χαρακτήρισε την εισβολή και τη σφαγή ως άμυνα χειραγωγώντας τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με εξωφρενική αποτελεσματικότητα. Στην ουσία όμως άλλο είναι η θεμιτή πολιτική στο Ισραήλ για αιματηρές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον αμάχων, θανατηφόρους αποκλεισμούς, υπερβολική βία και απουσία βιώσιμης λύσης δύο κρατών και εντελώς διαφορετικό, που μετατρέπεται πολύ εύκολα σε μίσος ή αντισημιτισμό, όταν οι έννοιες επίτηδες αλλοιώνονται, όπως η λέξη «Εβραίοι» αντί για χρήση της νομικής έννοιας «Ισραήλ», όταν διακαώς επαναλαμβάνεται η συλλογική ευθύνη, που ταυτίζεται με τη ναζιστική λογική, όταν η συνωμοσιολογία επικρατεί (έλεγχος από τους Εβραίους των Τραπεζών, των ΜΜΕ, των Κυβερνήσεων), όταν γίνεται άρνηση της ύπαρξης του Ισραήλ, όταν υπάρχουν άλλα μέτρα και σταθμά: «-Το Ισραήλ δεν έχει ηθική, αλλά δικαιολογούνται τα απεχθή εγκλήματα των Αράβων τρομοκρατών».
Το πιο επικίνδυνο για τη συνέχιση των δημοκρατικών ελευθεριών της ευρωπαϊκής κοινωνίας, για τις οποίες χύθηκε στους αιώνες άφθονο αίμα προκειμένου να φανερωθούν και να παγιωθούν είναι η συμπάθεια των άκρων σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως το ρωσικό, το κινεζικό και φευ το βορειοκορεατικό. Αποδίδοντάς τους σοσιαλιστικές «κατακτήσεις» στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της τεχνολογίας και της στρατιωτικής υπεροχής εξακολουθούν να τους παρουσιάζουν ως επίγειους παραδείσους και τις δυτικές κοινωνίες ως παρακμιακές και αδύναμες.
Το χρέος μας είναι μεγάλο. Έχουμε χρέος απέναντι στα παιδιά μας, τους μαθητές μας, τους νέους και τους συμπολίτες μας να προωθούμε τη γαλήνευση και την ειρήνη στην κοινωνία παρουσιάζοντας έντιμα την πραγματικότητα και να φανερώνουμε άφοβα τα λογικά άλματα, τα fake news των κοινωνικών δικτύων που όπως επισήμαινε διαρκώς ο Ουμπέρτο Έκο: «Έχουν απέραντες δυνατότητες χειραγώγησης και είναι εξαιρετικά ικανά να γεννούν ψευδαισθήσεις αλήθειας».
Αδάμος Βασίλειος
Μέλος της ΔΕΕΠ Τρικάλων
