Σκαρφαλωμένοι πάνω σε ένα παλιό τρένο, δεκάδες νέοι κοιτάζουν τον κόσμο από ψηλά. Κρατούν πανό, σηκώνουν πλακάτ, κάθονται στην οροφή των βαγονιών, σαν να διεκδικούν τη θέση τους σε μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί.
«Ήταν η κακιά η ώρα ή εγκληματική αδιαφορία; Δικαιοσύνη!» γράφει το μεγάλο πανό. Κάτω από αυτό, δεκάδες μάτια γεμάτα οργή, απορία, απόφαση.
Δεν είναι απλά μια διαμαρτυρία. Είναι η εικόνα μιας γενιάς που αρνείται να μεγαλώσει μέσα στον φόβο και την αβεβαιότητα. Μιας γενιάς που ξέρει πως το ίδιο το μέσο που θα έπρεπε να τους μεταφέρει στο μέλλον, έγινε παγίδα θανάτου.
Στα Τρίκαλα, η διαδήλωση αυτή δεν έγινε μόνο στους δρόμους. Έγινε πάνω στα βαγόνια, στις σιδηροδρομικές γραμμές, σε σύμβολα μιας υπόσχεσης που προδόθηκε. Το παλιό τρένο, σκουριασμένο από τον χρόνο, γίνεται σήμερα βάθρο για τη φωνή τους.
Κάποτε, οι σιδηρόδρομοι ήταν το σύμβολο της προόδου. Τώρα, είναι το σύμβολο μιας τραγωδίας που δεν επιτρέπεται να ξεχαστεί. Και αυτοί οι νέοι, σκαρφαλωμένοι στα βαγόνια, δεν περιμένουν κανένα εισιτήριο για το μέλλον.
Το χτίζουν με τις φωνές τους. Και δεν θα κατέβουν, αν δεν αλλάξει κάτι.
