Οι χαμηλοί μισθοί τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα είναι μια πραγματικότητα που αποτελεί πληγή στην αξιοπρεπή διαβίωση των Ελλήνων πολιτών. Οι πενιχρές αυξήσεις των μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα τα τελευταία χρόνια είναι αναντίστοιχες της ακρίβειας που «στραγγαλίζει» οικονομικά τα ελληνικά νοικοκυριά τα τελευταία χρόνια. Έτσι λοιπόν όταν η οικονομική προσαρμογή δεν είναι αντίστοιχη του πληθωρισμού αλλά και των τιμών στα βασικά είδη διαβίωσης τότε οδηγούμαστε βαθμιαία σε μια φτωχοποίηση που χτυπάει την πόρτα σε ολοένα και περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά. Η αδυναμία χάραξης μιας οικονομικής πολιτικής εντός των κρατών της ευρωζώνης που θα οδηγήσει βραχυπρόθεσμα στην οικονομική σύγκλιση των μισθών στα κράτη- μέλη της ευρωζώνης γίνεται πλέον αισθητή μετά από τις αλλεπάλληλες κρίσεις με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωπες οι χώρες στην Ευρώπη και αναφέρομαι κυρίως στην πανδημία και τις οικονομικές επιπτώσεις της, αλλά και στις αλλεπάλληλες ενεργειακές κρίσεις, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και σήμερα πλέον με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Οι οικονομικά ισχυρότερες χώρες της Βόρειας Ευρώπης που υπερισχύουν στην βιομηχανική ανάπτυξη και στην εξαγωγή των προϊόντων τους κατάφεραν να αντιμετωπίσουν ευκολότερα τόσο την πανδημία όσο και την ενεργειακή κρίση διατηρώντας σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο τη διαβίωση των πολιτών τους, ενώ διατηρώντας τη δυνατότητα των συλλογικών διαπραγματεύσεων που έλειπε στη χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια, υπήρξαν και συμφωνίες μεταξύ συνδικάτων και εργοδοτών για αυξήσεις στους μισθούς μεσοσταθμικά στο 5%-6% σε κάποιες από τις χώρες της ευρωζώνης. Προκύπτει αβίαστα το ερώτημα τι φταίει; Η χώρα έχασε πολύτιμο χρόνο με το να μην υπάρχει τα τελευταία χρόνια η δυνατότητα υπογραφής συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ο διάλογος μεταξύ των κοινωνικών εταίρων που θα μπορούσε να έχει μία συμφωνία σε σχέση με τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Παράλληλα απουσίαζε από την εποχή της πανδημίας η πρόβλεψη ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που ως η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας θα έπαιζαν τον βασικότερο οικονομικό ρόλο στην ελληνική οικονομία. Αντιθέτως οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν ενισχύθηκαν οικονομικά με διάφορα οικονομικά εργαλεία που θα μπορούσε να τους προσφέρει το ελληνικό κράτος, ενώ παράλληλα με την οριζόντια φορολόγηση υπήρξε η χαριστική βολή για την αναστολή λειτουργίας πολλών από τις επιχειρήσεις αυτές, αλλά και η απόλυση εργαζομένων καθώς το κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων με τις αυξήσεις στην αγορά των πρώτων υλών ήταν και είναι δυσβάσταχτο. Μέσα σε όλα αυτά η ιδιομορφία της ελληνικής οικονομίας στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα δημιούργησε τεράστιες ανισότητες που χωρίς τον όποιον σχεδιασμό, που έλειπε, ήταν αδύνατο να αντιμετωπιστούν. Αναφέρομαι στο στρεβλό παραγωγικό μοντέλο στη χώρα, στην έλλειψη ενίσχυσης του πρωτογενούς τομέα αλλά και τελικώς στην έλλειψη διερεύνησης κι αναζήτησης στην αγορά εργασίας νέων επαγγελμάτων κι έτσι νέων ευκαιριών για τους νέους και τις νέες.
Ο χρόνος μετράει αντίστροφα και τα στρατηγικά μοντέλα ανάπτυξης στη χώρα μας πρέπει να είναι ειδικά διαμορφωμένα για τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της ελληνικής οικονομίας, ιδιαίτερα σε μία εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη θα αρχίζει να αντικαθιστά σταδιακά επαγγέλματα. Στις προκλήσεις του μέλλοντος λοιπόν σίγουρα κατατάσσεται το νέο μοντέλο ανάπτυξης, αυξήσεις στους μισθούς αντίστοιχες των αναγκών της ελληνικής οικονομίας αλλά και των Ελλήνων πολιτών για την αξιοπρεπή διαβίωση τους και η ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα που θα δώσει διέξοδο την επόμενη μέρα!
Τσιάκαλος Γεώργιος
