Ένα μυθιστόρημα για όσα δεν ειπώθηκαν, για τα τραύματα που κληρονομούνται και για την αγάπη που δεν οδηγεί πάντα στη λύτρωση είναι το νέο βιβλίο «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ» (εκδόσεις Χάρτινη Πόλη) του κ. Θοδωρή Δεύτου, το οποίο παρουσιάστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία το απόγευμα της Τρίτης σε εκδήλωση που διοργάνωσαν ο Σύλλογος Ηπειρωτών Ν. Τρικάλων, η Εύξεινος Λέσχη Ποντίων και Μικρασιατών Ν. Τρικάλων και το βιβλιοπωλείο Τσιοπελάκος στο Μουσείο Τσιτσάνη.
Σεπτέμβριος 1968. Όταν οι ράγες σμίγουν στο Δερβένι, γεννιέται μια ιστορία που ταξιδεύει μέσα στον χρόνο, την ενοχή και την επιθυμία. Σε μια Ελλάδα που σωπαίνει, δύο τρένα συγκρούονται, προκαλώντας ρωγμές που δεν γεμίζουν. Μια γυναίκα με σώμα σημαδεμένο θα αφήσει ένα κομμάτι της ζωής της στα συντρίμμια. Δύο αδέλφια θα αναγκαστούν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους, με ένα κενό να τους ακολουθεί. Ο Μενέλαος βαδίζει σε σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία τον οδηγούν σε παραβατικές συμπεριφορές. Η Κοραλία μεγαλώνει μέσα στην ασφάλεια μιας υπέροχης θετής οικογένειας, που όμως της στερεί το παρελθόν, μέχρι που στα δεκατέσσερά της μαθαίνει ότι έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό. Η ανάγκη της να τον βρει και να τον πλησιάσει θα τη φέρει αντιμέτωπη με τα πιο σκοτεινά βάθη της ψυχής της.
Για «εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο που λειτουργεί ως ένα λογοτεχνικό μνημόσυνο για τα θύματα που ξεχάστηκαν από την επίσημη ιστορία» έκανε λόγο η κα Αθανασία Τσιοτινού, φιλόλογος, θεατρολόγος, Δ/ντρια του 7ου Λυκείου Τρικάλων, σημειώνοντας επίσης ότι «είναι μια προσπάθεια να δοθεί φωνή σε εκείνους που χάθηκαν και σε εκείνους που έμειναν πίσω με την απορία του «γιατί». Ο συγγραφέας δεν καταγράφει απλώς, δικαιώνει. Δικαιώνει τον πόνο, τη μοναξιά και την προσπάθεια των ηρώων του να βρουν νόημα μέσα στο χάος. Ίσως τα τρένα εκείνα να μην έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Όμως, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, φτάνουν επιτέλους στον αληθινό τους προορισμό, στη μνήμη μας. Το βιβλίο μας αποδεικνύει ότι οι πληγές ενός ατυχήματος δεν κλείνουν με την επούλωση των τραυμάτων, συνεχίζουν να αιμορραγούν μέσα από τις ζωές των επιζώντων και όσο δεν μιλάμε γι’ αυτές. Ο Θοδωρής Δεύτος μας καλεί να επιβιβαστούμε σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, συγκίνησης και αλήθειας».
Για το βιβλίο μίλησε επίσης ο δικηγόρος κ. Βασίλης Φουντανόπουλος που υπογράμμισε ότι “ο Θοδωρής Δεύτος με μια γραφή λιτή, αλλά ουσιαστική, χωρίς περιττές υπερβολές, καταφέρνει να αποδώσει τη δύναμη του τραύματος και τη διάρκεια της μνήμης. Οι χαρακτήρες του δεν είναι ήρωες με την κλασική έννοια, είναι άνθρωποι καθημερινοί, με αδυναμίες, αντιφάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις. Και ίσως γι’ αυτό είναι τόσο αληθινοί. Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία του βιβλίου είναι ότι δεν προσφέρει εύκολες λύσεις. Δεν υπόσχεται λύτρωση με κάθε τρόπο. Αντίθετα, μας δείχνει ότι η συμφιλίωση με το παρελθόν είναι μια δύσκολη και συχνά επώδυνη διαδικασία. Ότι η αγάπη, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν αρκεί πάντα για να γιατρέψει τα τραύματα”.
Αποσπάσματα διάβασε ο ίδιος ο συγγραφέας, ο οποίος στο τέλος συνομίλησε με το κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου του.
(Φωτορεπορτάζ: Haris Mantellos)
