Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από αυτό το «μαρτύριο της σταγόνας», στο οποίο μας υποβάλλουν ως πολίτες, ως κοινωνία και ως Κοινοβουλευτικούς και Κυβερνητικούς θεσμούς οι διαδοχικές αποκαλύψεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι να επέλθει η απονεύρωση των αντανακλαστικών πολιτικής ευαισθησίας και διαφάνειας της κοινής γνώμης και να φτάσουμε να θεωρούμε το ρουσφέτι τίμιο και αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την υγιή λειτουργία της εκλογικής διαδρομής και ανάδειξης των κοινοβουλευτικών μας εκπροσώπων. Είναι άλλο πράγμα ο σεβασμός στην προσωπική περιπέτεια των ανθρώπων που αυτή τη στιγμή βρίσκονται αντιμέτωποι με διαδικασίες άρσης της ασυλίας των, δικαστικής διερεύνησης και ενδεχόμενης στέρησης της ευκαιρίας να επαναδιεκδικήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στις επόμενες εκλογές και άλλο θέμα η αναγκαιότητα ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού, τόσο στο επίπεδο της λειτουργίας του, όσο και στο επίπεδο των προσώπων που το στελεχώνουν και των υγιών σχέσεων εμπιστοσύνης που αυτά μπορούν να εγκαθιδρύσουν, εκ νέου, με την κοινωνία που θα κληθεί να τα εκλέξει.
Απέναντι στο νοσηρό μοτίβο που επιχειρεί να μας «φορέσει» ο παλαιοκομματισμός, σε όλες τις ανασυσταμένες εκδοχές του, η Κυβέρνηση οφείλει να αντιπροτάξει, άμεσα, μια στάση καθαρής και διάφανης διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και χρηστής διοίκησης, μακριά από φαβοριτισμούς και προτιμήσεις των «δικών μας», «σημαντικών», λες και οι πολίτες που ψηφίζουν άλλα κόμματα ή άλλα πρόσωπα από τους εν ενεργεία Υπουργούς ή από τους «επισπεύδοντες» τα παράτυπα αιτήματα Βουλευτές, είναι «ξένοι» και «ασήμαντοι».
Οι πολίτες ξέρουν, πλέον, να «διαβάζουν» ανθρώπους, βιογραφικά, διαδρομές και καταστάσεις. Γιατί οι πολίτες έχουν πληγωθεί από τις διαταραγμένες σχέσεις αδιαφάνειας του παλαιοκομματικού συστήματος που αντιλαμβάνεται την πολιτική ως διαδικασία φαύλης διαμεσολάβησης, κομματοκρατίας, ονοματοκρατίας, νεποτισμού και άσκησης πίεσης από τον Βουλευτή στους λειτουργούς της Δημόσιας Διοίκησης, για επιτάχυνση διαδικασιών ή -ακόμη χειρότερα- για χειραγώγηση και παρότρυνσή τους στην προώθηση έκνομων και παράτυπων αιτημάτων ορισμένων “Γκρούεζων” του παλιού καιρού που πλουτίζουν σε βάρος του απλού πολίτη που -όποιο κόμμα και αν ψήφιζε ή ψηφίζει- αγωνίζεται τίμια και καθαρά να βιοπορισθεί, ενώ βλέπει τους παρατρεχάμενους μιας εξουσίας που δεν διδάχθηκε από τα λάθη του παρελθόντος και από τη δεκαετία της κρίσης, να εξακολουθούν να πλουτίζουν στρεβλώνοντας διαδικασίες που αντί για αναπτυξιακό πρόσημο αναδίδουν την αναχρονιστική οσμή μιας χαλκευμένης και εκπρόθεσμης αδιαφάνειας.
Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD
Eπικ. Καθηγητής Ψυχιατρικής Δ.Π.Θ.
Αναπλ. Πρόεδρος Επιστημονικού
Συμβουλίου ΕΟΠΑΕ
