Αποχαιρετισμός στο φίλο μου, το Νίκο

Συγγενείς, φίλοι, αγαπημένη οικογένεια του Νίκου.

Δεν αποχαιρετάμε απλώς έναν άνθρωπο.

Αποχαιρετάμε ένα κομμάτι της ψυχής μας.

Για μένα, ο ΝΙΚΟΣ δεν ήταν απλά φίλος. Ένας φίλος.

Ήταν αδελφός, ο άνθρωπος που επιλέγεις, ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα σου χωρίς όρους, χωρίς δεύτερη σκέψη.

ΝΙΚΟ η σκέψη ότι δεν θα ξανακούσω το ιδιαίτερο γέλιο σου, ότι δεν θα μοιραστούμε τα «μυστικά» μας, ότι δεν θα βρούμε τη λύση στα προβλήματα πίνοντας ένα τσίπουρο, μοιάζει βουνό!

Σε Θυμάμαι…

Σε θυμάμαι, στη νεανική ποδοσφαιρική ομάδα που είχαμε φτιάξει με τον Αποστόλη, τον Κώστα, το Δημήτρη κι άλλα παιδιά, που την είχαμε ονομάσει Αχιλλέα Τρικάλων και δίναμε αγώνες εκεί στο γήπεδο του Πυργετού.

Σε θυμάμαι, στις μεγάλες εκδρομές με το Σύνδεσμο Φιλάθλων Θύρα 4 του Α.Ο.Τρίκαλα. Τότε που ταξιδέψαμε μαζί και πήγαμε στην Καστοριά, στη Βέροια, στην Ξάνθη και είχαμε οργώσει όλη την Ελλάδα!..

Σε θυμάμαι, στις εφηβικές μας βόλτες στα Τρίκαλα, στο Τρίγωνο, στην Ασκληπιού αλλά και στον ΄΄Ξένιο΄΄ στην ΄΄Aquarius΄΄, στην ΄18-30΄, στη Sampotaz, κι αλλού…

Θυμάμαι, τότε, το 2004, που μας βοήθησες, μας πρόσφερες το σπίτι σου στην Αθήνα κάπου στους Αμπελόκηπους σε μένα ΝΙΚΟ και τη γυναίκα μου, για 10 ολόκληρες ημέρες, τότε, που μόνο εσύ το ήξερες, για τον αγώνα μας ως ζευγάρι, προσπαθώντας να κάνουμε ένα μωρό!

Θυμάμαι, τον αδιάκοπο αγώνα σου, ενώ δούλευες εδώ στην Αθήνα και διάβαζες ταυτόχρονα για τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Και τα κατάφερες να περατώσεις τον κύκλο των σπουδών σου και να στεφθείς πτυχιούχος!

Θυμάμαι ΝΙΚΟ, εκείνο το πρόσφατο καλοκαίρι που με κάλεσες στο τηλέφωνο για να μου ανακοινώσεις, με τεράστια δύναμη ψυχής για την έναρξη της περιπέτειας με την υγεία. Κι εγώ οδηγώντας πηγαίνοντας για την Αηδόνα, έπεσε ο ουρανός να με πλακώσει… όταν σε άκουσα γελώντας, να μου λες, να υλοποιήσω δύο πράγματα:

1. να σε αποχαιρετίσω τραγουδώντας

΄΄Ο αετός πεθαίvει στov αέρα
Ελεύθερoς και δυvατός
Της απovιάς όταv τov βρίσκει σφαίρα
Τov αγκαλιάζει o ουρανός΄΄

αλλά και να φέρω μαζί μου, την κίτρινη σημαία του Βυζαντίου με το Δικέφαλο Αετό, διότι Φίλε μου ήσουν και ένθερμος φίλος της ΑΕΚ.

Φίλε (το ξέρεις) πόσο πικράθηκα που δεν μπόρεσα να είμαι στο γάμο σας με τη γλυκιά σου Χαρούλα!

Η Μοίρα, μου έκανε μεγάλη ντρίμπλα και με έστειλε αποσβολωμένο, σε άλλη όμως Τελετή…

Ο Νίκος συγκρούστηκε γενναία με το δράκο που λέγεται καρκίνος και ποτέ δεν έδειξε πόσο κουρασμένος ήταν. Επέστρεφε κάθε χτύπημα μ΄ ένα χαμόγελο και μια άρνηση να ξαπλώσει και να τα παρατήσει. Ώσπου τελικά έχασε τη μάχη…

Τους τελευταίους μήνες, συνέχιζε να χαμογελά και να καθησυχάζει όλους, ότι όλα θα πάνε καλά. Ήταν στωικός μπροστά στον θάνατο κι άφησε αυτόν τον κόσμο με αξιοπρέπεια και ένα χαμόγελο.

Πάντα πίστευα, ότι μόνο οι καλοί πεθαίνουν νέοι. Αυτό είναι άδικο για όσους από εμάς αγαπήσαμε το Νίκο.

Νιώθω ότι όλα τα στοιχεία, όσο φευγαλέα κι αν είναι, δείχνουν σ΄ ένα πράγμα… Να μάθουμε, πώς να αγαπάμε.

Σε τούτη τη σκληρή στιγμή, θέλω να θυμόμαστε τη ζωντάνια σου, Νίκο.

Την καλοσύνη σου.

Τον τρόπο που έβλεπες τον κόσμο και πώς έκανες τους ανθρώπους γύρω σου να νιώθουν ξεχωριστοί.

Ήσουν πάντα εκεί, η σταθερά μου, ο καθρέφτης της αλήθειας μου.

Με αποκαλούσες άλλοτε Χρηστάρα και άλλοτε Αδελφέ μου.

Σε ευχαριστώ για τα τόσα χρόνια φιλίας.

Σε ευχαριστώ για τις μνήμες που μου χάρισες, οι οποίες θα με συντροφεύουν για πάντα.

Φιλαράκι μου, δε θα σε ξεχάσω ποτέ.

Θα ζεις μέσα από τις ιστορίες μας, μέσα από τις σκέψεις μας, μέσα από την αγάπη που μας ένωσε.

Ο πόνος του χωρισμού είναι βαρύτατος, αλλά η ευγνωμοσύνη που σε γνώρισα είναι τεράστια.

Νικόλα, Καλό Ταξίδι στο Φως.

Καλό ταξίδι στην Αιωνιότητα, αγαπημένε μου Νίκο.

Να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Η αδελφική μας αγάπη δεν τελειώνει εδώ.

Καλή Αντάμωση αδερφέ μου!

Και μόλις φτάσεις, δε θα είσαι μόνος…

Ο στοργικός πατέρας σου, πρώτος θα περιμένει να σε υποδεχτεί, έτοιμος να σε ξεναγήσει στα ξέφωτα και στα λιβάδια του Παραδείσου!..

24.4.2026, Χρήστος (Α.) Πίσσας, Καλαμπάκα.

*Από τις 20 Μάρτη, ο Νίκος Ερ. Ιακωβάκης δεν είναι μαζί μας. Την Κυριακή 26/4 θα γίνει το 40ήμερο μνημόσυνο στον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου (Παναγία Παλατιανή) Ίλιον Αττικής.