Υπάρχουν στιγμές που η ευθύνη δεν αρκεί να διακηρύσσεται αλλά πρέπει να βιώνεται. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης δεν προσφέρεται για ευχές ούτε για επετειακές δηλώσεις. Είναι μια υπενθύμιση ευθύνης, μια σιωπηλή απαίτηση να αναμετρηθούμε με τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα στον κόσμο.
Σε μια εποχή όπου η πρόοδος μετριέται σε ταχύτητα και κατανάλωση, ξεχάσαμε κάτι θεμελιώδες, η Γη δεν είναι ένας πόρος προς εκμετάλλευση, αλλά μια σχέση φροντίδας. Δεν είναι απλά το σκηνικό της ζωής μας. Είναι η ίδια η ζωή.
Η αλήθεια αν και απλή ,συχνά την αγνοούμε. Κάθε δέντρο που κόβεται, κάθε θάλασσα που μολύνεται, κάθε ανάσα που βαραίνει από ρύπους, δεν είναι ένα «περιβαλλοντικό ζήτημα». Είναι μια ρωγμή στον πολιτισμό μας. Είναι μια σιωπηλή παραδοχή ότι μάθαμε να ζούμε χωρίς να σεβόμαστε αυτό που μας κρατά ζωντανούς.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αναδεικνύεται η έννοια του One Health, η ολιστική προσέγγιση που μας υπενθυμίζει ότι η υγεία των ανθρώπων, των ζώων και του περιβάλλοντος είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Δεν μπορούμε να μιλάμε για δημόσια υγεία, όταν τα οικοσυστήματα καταρρέουν. Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τον άνθρωπο, αν αγνοούμε τη φύση που τον περιβάλλει. Η πανδημία, η κλιματική κρίση, η απώλεια βιοποικιλότητας δεν είναι ξεχωριστές προκλήσεις είναι διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας ανισορροπίας. Και αυτή η ανισορροπία μάς αφορά όλους.
Η λύση δεν βρίσκεται στις μεγάλες εξαγγελίες. Βρίσκεται στις μικρές, καθημερινές επιλογές. Στο πώς καταναλώνουμε , στο πώς μετακινούμαστε , στο πώς διδάσκουμε τα παιδιά μας να αγαπούν και όχι να χρησιμοποιούν τον κόσμο γύρω τους. Η προστασία της Γης δεν είναι υπόθεση των «άλλων». Δεν είναι μόνο ευθύνη των κυβερνήσεων ή των οργανισμών. Είναι προσωπική υπόθεση. Είναι στάση ζωής. Είναι πολιτισμός.
Στην εποχή που διανύουμε, καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της ευημερίας. Ευημερία δεν είναι η αφθονία των πραγμάτων που μας κάνει πλούσιους, αλλά η ποιότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Η Γη μάς έδωσε τα πάντα χωρίς όρους. Ίσως έφτασε η στιγμή να της επιστρέψουμε κάτι από αυτά που της χρωστάμε, σεβασμό, φροντίδα και ευθύνη. Γιατί στο τέλος της διαδρομής , δεν θα κριθούμε από όσα αποκτήσαμε, αλλά από όσα προστατεύσαμε.
Η Γη δεν μας ζήτησε ποτέ τίποτα. Πριν λοιπόν, το αποτύπωμα μας σβηστεί οριστικά , ας διασφαλίσουμε ότι η καρδιά του πλανήτη θα συνεχίσει να χτυπά για εμάς και τα παιδιά μας. Φτάνει να θυμόμαστε, ότι εμείς ανήκουμε στην Γη και όχι εκείνη σε εμάς.
Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη
Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ
