Είναι οι νέοι αλεξιπτωτιστές στο αεροπλάνο και επιχειρούν την πρώτη τους ελεύθερη πτώση.
Τους λέει, λοιπόν, ο λοχίας: «Τώρα είμαστε στα 5.000 πόδια. Η πτώση θα γίνει όταν φτάσουμε στα 13.000. Το ύψος και την ταχύτητα της πτώσης μπορείτε να τα βλέπετε στο ειδικό ρολόι που σας έχουμε προμηθεύσει και φοράτε ήδη».
Κοιτάει ένας φαντάρος το ρολόι του και βλέπει 4.000 πόδια: «Κύριε λοχία, δεν είμαστε στα 5.000 πόδια, αλλά στα 4.000 πόδια».
«Σκασμός κωλόψαρο», λέει ο λοχίας. «Η ταχύτητα της πτώσης σας θα είναι 220 χλμ/ώρα…», συνεχίζει ο λοχίας. «Όταν φτάσετε στα 3.000 πόδια, θα τραβήξετε αυτό το σκοινάκι για να ανοίξει το αλεξίπτωτο».
«Και αν δεν ανοίξει;;;», ρωτάει ο ίδιος φαντάρος.
«Σκασμός κωλόψαρο», ξαναλέει ο λοχίας. «Αν δεν ανοίξει με την πρώτη, θα τραβήξετε αυτό το δεύτερο σκοινάκι για να ανοίξει το εφεδρικό αλεξίπτωτο». Όταν φτάσετε κάτω θα σας περιμένει το τζιπάκι για να σας γυρίσει στο στρατόπεδο.
Έδωσε όλες τις οδηγίες και αρχίζουν και πέφτουν όλοι ένας – ένας. Πέφτει και ο φαντάρος που έκανε τις ερωτήσεις και κοιτάει το ρολόι του που έγραφε ύψος: 15.000 πόδια.
«Ο λοχίας μας είχε πει 14.000», μονολογεί. Κοιτάζει ταχύτητα πτώσης και γράφει 205 χλμ/ώρα: «Ο λοχίας μας είπε 220 χλμ/ώρα», μονολογεί. Όταν φτάνει στα 3.000 πόδια, τραβάει το ένα σκοινάκι και δεν ανοίγει το αλεξίπτωτο. Τραβάει και το δεύτερο σκοινάκι και δεν ανοίγει ούτε το εφεδρικό αλεξίπτωτο.
Και μονολογεί: «Τι βλάκας είναι αυτός ο λοχίας. Να δεις που ούτε το τζιπάκι θα είναι από κάτω να μας περιμένει».
