Θα ρωτούσε ένας νέος άνθρωπος, «τι εννοείται όταν λέτε Αριστερά;», αν ενδιαφερόταν να καταλάβει, αν και σε τι διαφέρουν κάποια κόμματα από κάποια άλλα…
Οι νέοι άνθρωποι απέχουν από την πολιτική ζωή του τόπου, επειδή κανείς δεν μπόρεσε να τους πλησιάσει και να τους εξηγήσει, πως η “Αριστερά” μπορεί να εκφράζεται μέσα από έναν κομματικό φορέα, αλλά πάνω απ’ όλα είναι… μια ιδέα, μια φιλοσοφία, μια διαφορετική νοοτροπία, ένας άλλος τρόπος σκέψης.
Η Αριστερά είναι αυτή που νοιάζεται για τον ολοκληρωμένο άνθρωπο, αυτόν που αποκτά παιδεία και γνώση, καλλιέργεια και δεξιότητες, ικανές να τον οδηγήσουν σε δημιουργικά μονοπάτια.
Εκείνον που σπουδάζει αυτό που του αρέσει, χωρίς σκοπιμότητες και τη σκέψη κολλημένη στο πώς θα βρει δουλειά. Εκείνον που τελικά θα απασχοληθεί με ικανοποιητικό μισθό, σε ανθρώπινες και ασφαλείς συνθήκες, σε κάτι που του αρέσει.
Η Αριστερά επιθυμεί και οφείλει να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού την αξιοκρατία. Που θα επιτρέψει στον νέο απόφοιτο ή υποψήφιο εργαζόμενο να δείξει αυτό που έμαθε καλά και να προσληφθεί γι’ αυτό και όχι επειδή έχει γλύψιμο ή κομματικές πλάτες.
Η Αριστερά νοιάζεται για την ίδια τη ζωή, θέλει να εμπνεύσει τους νέους ανθρώπους με πανανθρώπινες αξίες, με την αντίληψη της συντομίας, της χαράς, της συγκίνησης και του έρωτα.
Η Αριστερά είναι η μοναδική που μιλά για την αξία της ανθρώπινης επαφής, επικοινωνίας και συνεργασίας, που θέτει ως προϋπόθεση τολμηρών, ριζοσπαστικών αλλαγών στην ελληνική κοινωνία τη συλλογικότητα και τη συμμετοχή. Ο ένας δίπλα στον άλλο παύει να μετράει σαν μονάδα, γίνεται σύνολο, αποκτά τεράστιο μέγεθος στο χρηματιστήριο αξιών. Που σέβεται τη σκέψη και άρα ακούει τον λόγο του άλλου και αναδεικνύει το όραμα μιας διαφορετικής καθημερινότητας, εμπνευσμένης, απρόοπτης, ενδιαφέρουσας, γεμάτης προκλήσεις.
Η Αριστερά θα μπορούσε να θέσει ως κεντρικό της σύνθημα μια προτροπή: “Αδράξτε τη μέρα”, φράση που έλεγε και ο τολμηρός καθηγητής σε ένα αυστηρό, συντηρητικό κολέγιο, στην υπέροχη ταινία “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών”.
