Μπορεί πλέον η σύνδεση Θεσσαλίας και Ηπείρου να γίνεται σε λίγες μόλις ώρες μέσω του Ε92, όμως πριν από κάποιες δεκαετίες η ίδια απόσταση απαιτούσε πολλαπλάσιο χρόνο, με τον αυχένας της Κατάρας να αποτελεί τη βασική οδό για τη κυκλοφορία όλων των οχημάτων.
Το τμήμα 18 χιλιομέτρων της παλαιάς Εθνικής Οδού Τρικάλων – Ιωαννίνων στη Κατάρα, «τρομοκρατούσε» επί σειρά ετών όλους τους οδηγούν που το διέσχιζαν, εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του τραχύ ορεινού ανάγλυφου της Πίνδου, του υψομέτρου των 1.700 μέτρων και των έντονων χιονοπτώσεων ειδικά τους χειμερινούς μήνες που δυσχέραιναν αισθητά την ομαλή κίνηση των οχημάτων.
Χαρακτηριστικές είναι μάλιστα, οι ταμπέλες που εκτείνονται κατά μήκος της διαδρομής και επισημαίνουν στους διερχόμενους οδηγούς πως η διέλευση γίνεται με δική τους ευθύνη. Η στενότητα του δρόμου σε συνδυασμό με τις απότομες στροφές με θέα τον γκρεμό και τις δεκάδες νταλίκες που στοιβάζονταν σε ουρές στον δρόμο, δίνουν στην Κατάρα μια εκ των πρώτων θέσεων στην λίστα με τις πιο δύσκολες διαδρομές της χώρας.
Ταυτόχρονα, εξαιτίας του υψόμετρου όπου στο υψηλότερο σημείο αγγίζει τα 1.699 μέτρα, άλλα και του γεωγραφικού πλάτους, σε όλο το μήκος της διαδρομής αναπτύσσονται συνεχώς σφοδροί άνεμοι που ταρακουνούν τα διερχόμενα αυτοκίνητα, ενώ το χιόνι, κατά την περιόδου του χειμώνα, μπορεί να υπερβεί μέχρι και τα 2 μέτρα.
Κάπου εκεί λοιπόν, ανάμεσα στις αλλεπάλληλες στροφές της Κατάρας, βρίσκονταν κάποτε ένας σταθμός εξυπηρέτησης αυτοκινητιστών, γνωστός ως «Κάμπος του Δεσπότη». Το πάλαι ποτέ θρυλικό μαγαζί της περιοχής, εξυπηρετούσε όλους τους οδηγούς που πραγματοποιούσαν τη διαδρομή Καλαμπάκα – Μέτσοβο, με τη φασολάδα και τη γίδα βραστή να αποτελούν σήμα κατατεθέν του.
Όπως μπορούμε να διακρίνουμε και από το παραπάνω βίντεο, το μέρος έχει βανδαλιστεί σε υπέρμετρο βαθμό και τίποτα δε θυμίζει την εποχή όπου η Κατάρα έσφυζε από ζωή, και στον σταθμό απασχολούνταν δεκάδες υπάλληλοι.
Με τη πέρασμα της Εγνατίας Οδού το 2010 από τη περιοχή, η Κατάρα πέρασε οριστικά στο χρονοντούλαπο, και μαζί με αυτή το εστιατόριο και οι σταθμοί αποχιονισμού ερήμωσαν οριστικά. Η διαδρομή χρησιμοποιείται ελάχιστα πλέον, κυρίως από τους ντόπιους που θέλουν να κινηθούν ανάμεσα στα χωριά της περιοχής, και ενίοτε από λάτρεις της περιπέτειας που αναζητούν την άγρια ομορφιά και το δέος που εξακολουθεί να αποπνέει ο τόπος.
