Το Έβερεστ αποτελεί για χιλιάδες ορειβάτες το απόλυτο όνειρο. Για κάποιους είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής τους, για άλλους ένας προορισμός που συμβολίζει την προσωπική υπέρβαση. Όμως πάνω από τα 8.000 μέτρα, εκεί όπου το οξυγόνο μειώνεται δραματικά και το ανθρώπινο σώμα αρχίζει να καταρρέει, οι κανόνες αλλάζουν.
Σε αυτό το ακραίο περιβάλλον εκτυλίχθηκε το 1998 η ιστορία της Αμερικανίδας ορειβάτισσας Francys Arsentiev, μιας γυναίκας που είχε θέσει ως στόχο να γίνει η πρώτη Αμερικανίδα που θα κατακτούσε την κορυφή του Έβερεστ χωρίς τη βοήθεια τεχνητού οξυγόνου.
Η ανάβαση που κατέληξε σε τραγωδία
Γεννημένη στη Χαβάη το 1958, η Arsentiev είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της στην ορειβασία. Μαζί με τον σύζυγό της, τον Ρώσο αναρριχητή Sergei Arsentiev, ξεκίνησαν την αποστολή τους στο Έβερεστ την άνοιξη του 1998.
Στις 22 Μαΐου κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή. Ωστόσο, όπως συμβαίνει συχνά στο υψηλότερο βουνό του κόσμου, η πραγματική δοκιμασία άρχισε στην κατάβαση. Οι καιρικές συνθήκες επιδεινώθηκαν, η ορατότητα περιορίστηκε και οι δύο ορειβάτες χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι όταν αντιμετώπισαν προβλήματα με τον εξοπλισμό τους.
Όταν ο Sergei αντιλήφθηκε ότι η σύζυγός του είχε μείνει πίσω, αποφάσισε να επιστρέψει για να τη βρει, παίρνοντας μαζί του φιάλη οξυγόνου και φάρμακα. Ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ να την εντοπίσει και έχασε τη ζωή του κατά την προσπάθεια διάσωσης, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στο Έβερεστ.
Λίγες ώρες αργότερα, άλλοι ορειβάτες εντόπισαν την Francys σε υψόμετρο άνω των 8.000 μέτρων. Ήταν εξαντλημένη, με σοβαρά κρυοπαγήματα και εμφανή σημάδια υποξίας. Παρέμενε ζωντανή, αλλά δεν είχε πλέον τη δύναμη να κινηθεί.
Οι τελευταίες λέξεις και η «Ζώνη του Θανάτου»
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες εκείνων που τη συνάντησαν, η Arsentiev τους παρακάλεσε να μην την εγκαταλείψουν. Οι ακραίες συνθήκες όμως έκαναν οποιαδήποτε επιχείρηση διάσωσης σχεδόν αδύνατη. Το επόμενο πρωί ήταν νεκρή.
Στο Έβερεστ, η μεταφορά ενός ανθρώπου που έχει χάσει τη ζωή του σε τέτοιο υψόμετρο απαιτεί τεράστια δύναμη, εξειδικευμένο εξοπλισμό και πολύ μεγάλο οικονομικό κόστος. Για τον λόγο αυτό δεκάδες σοροί παραμένουν μέχρι σήμερα στο βουνό, λειτουργώντας συχνά ως σημεία αναφοράς για όσους ανεβαίνουν προς την κορυφή.
Η Arsentiev έμεινε για χρόνια στο ίδιο σημείο, αποκτώντας το προσωνύμιο «Η Ωραία Κοιμωμένη» λόγω της στάσης στην οποία βρέθηκε το σώμα της.
Το 2007 μια αποστολή με επικεφαλής τον Βρετανό ορειβάτη Ian Woodall αποφάσισε να μετακινήσει τη σορό της σε λιγότερο ορατό σημείο. Η ομάδα κάλυψε το σώμα της με αμερικανική σημαία και το άφησε μακριά από το κύριο μονοπάτι των αναρριχητών.
Κανένα από τα δύο σώματα δεν κατέβηκε ποτέ από το Έβερεστ. Η σορός της Φράνσις απλώς μεταφέρθηκε εκτός της κύριας διαδρομής των ορειβατών το 2007, ενώ του Σεργκέι παρέμεινε στο σημείο όπου εντοπίστηκε.
Η ιστορία της παραμένει μία από τις πιο γνωστές και τραγικές που έχουν συνδεθεί με το Έβερεστ, υπενθυμίζοντας πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην κατάκτηση μιας κορυφής και στην επιβίωση σε ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη.
