Συγκεκριμένα στην Διάβα Καλαμπάκας οι νέοι του χωριού είχαν το έθιμο της λαμπαδοφορίας και της μεγάλης φωτιάς που ανάβονταν στο μεσοχώρι το βράδυ της 25ης Μαρτίου και σχετίζεται με τα τρία παραπάνω στοιχεία αλλά κυρίως συνδέεται με την ισομερία (φως – σκοτάδι ) , την εναλλαγή των εποχών (από τον Χειμώνα στην Άνοιξη ) , την καρποφορία της γης , την εκδίωξη των κακών πνευμάτων κ.λ.π.
Ουσιαστικά το έθιμο αυτό έχει Διονυσιακή αναφορά και εξελίσσεται ως εξής :
Το απόγευμα οι νέοι του χωριού συγκεντρώνονται στο μεσοχώρι και βγαίνουν στο λόγγο για να μαζέψουν κυρίως πουρνάρια τα οποία τη συνέχεια εναποθέτουν, σε σχήμα μεγάλης θημωνιάς , στο κέντρο της πλατείας.
Όταν αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι οι νέοι που συμμετείχαν στην διαδικασία περιδιαβαίνουν τους δρόμους του χωριού κρατώντας στα χέρια πυρσούς ειδικής κατασκευής που έχουν προετοιμάσει την προηγούμενη μέρα με επιμέλεια τέτοια που να κρατά τη φλόγα για μεγάλο διάστημα και πάντως όσο κρατά η λαμπαδοφορία.
Συνήθως οι πυρσοί ήταν ένας ξύλινος ιστός μήκους ενός με ενάμιση μέτρου στην κορυφή του οποίου προσαρμόζονταν ένα τενεκεδένιο δοχείο εντός του οποίου τοποθετούνταν διάφορα εύφλεκτα υλικά όπως ρετσίνι πεύκων , πετρέλαιο , στάχτες δαδί κ.α.
Αφού γύριζαν όλους τους δρόμους του χωριού με τους πυρσούς αναμμένους ,τραγουδώντας συνήθως πατριωτικά εμβατήρια , κατέληγαν στην πλατεία , όπου εν το μεταξύ μαζεύονταν όλοι οι κάτοικοι του χωριού και πέταγαν τους πυρσούς στην μεγάλη θημωνιά με τα πουρνάρια που άρπαζαν αμέσως φωτιά με την φλόγα να φτάνει μέχρι το καμπαναριό της εκκλησίας και με τον κρότο της καύσης των πουρναριών να δημιουργεί εκκωφαντικό θόρυβο προφανώς για να φοβηθούν και να φύγουν τα κακά πνεύματα ενώ όλοι πιάνονταν σε κύκλο γύρο από τη φωτιά τραγουδώντας τα γνωστά Πασχαλιάτικα τραγούδια.
Φέτος το έθιμο πραγματοποιήθηκε στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα.
