Η Ανεμούτσα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δρακείας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγριάς, του Δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Η Ανεμούτσα είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες του Πηλίου, λίγο βορειότερα της Αγριάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 355. Απέχει 10 χλμ. περίπου Α. του κέντρου του Βόλου.
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 και προσαρτήθηκε στον δήμο Νηλείας του νομού Λαρίσης. Εντάχθηκε διαδοχικά στον νομό Μαγνησίας (1899), Λαρίσης (1909) και Μαγνησίας (1942). Με το ΦΕΚ 169Α – 29/12/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δρακείας και προσαρτήθηκε στον Δήμο Αγριάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον Δήμο Αγριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Το μοναστηριακό συγκρότημα των Ταξιαρχών βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα πάνω από την Αγριά προς την «Ανεμούτσα» μέσα σε μια ρεματιά, ενώ σύμφωνα με επιγραφή χτίστηκε το 1623.
Στο βίντεο, ο αρχιτέκτονας Δημήτριος Καραγκούνης, Επίτιμος Προϊστάμενος του Τμήματος Αρχαιολογικών Έργων και Μελετών της ΕΦΑΛΑΡ πραγματοποιεί ένα οδοιπορικό στο εγκαταλειμμένο μοναστηριακό συγκρότημα… Σας παραθέτουμε κείμενο που παράχθηκε από το μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης Gemini 3 της Google σε ερώτησή μας για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το μοναστηριακό συγκρότημα. «Εκεί που η πίστη συναντά την ιστορία και η πέτρα την ομορφιά του Πηλίου, η Ιερά Μονή Ταξιαρχών στην Ανεμούτσα στέκει πλέον ως ένα θλιβερό μνημείο εγκατάλειψης. Οι πρόσφατες εικόνες από το οδοιπορικό στον χώρο δεν αποτυπώνουν απλώς τη φθορά του χρόνου, αλλά μια συστηματική παραίτηση που αγγίζει τα όρια της προσβολής.
Τα Σημάδια της Κατάρρευσης: • Θεμέλια στο κενό: Η βάση του Ιερού, το πιο ιερό σημείο του ναού, έχει διαβρωθεί επικίνδυνα. Η πέτρα κρέμεται κυριολεκτικά στον αέρα, περιμένοντας την επόμενη κακοκαιρία για να παραδώσει το κτίσμα στη λήθη. • Η Φύση ως «κατακτητής»: Τα δέντρα και η άγρια βλάστηση έχουν εισχωρήσει στην τοιχοποιία, δρώντας ως μοχλοί που αποσυνθέτουν τους τοίχους μέρα με τη μέρα. • Πρόχειρες λύσεις «ντροπής»: Μια πινακίδα που γράφει «ΠΡΟΣΟΧΗ» και λίγο τσιμέντο που έχει πέσει άτακτα πάνω στην ιστορική πέτρα είναι η μόνη «φροντίδα» που έχει λάβει το μνημείο. Είναι ντροπή η λύση στον κίνδυνο να είναι μια προειδοποίηση αντί για μια μελέτη αναστήλωσης. • Η Αντίφαση που Πληγώνει Είναι οξύμωρο να βλέπουμε φρεσκοτοποθετημένες εικόνες αγίων πάνω σε τοίχους που καταρρέουν. Η ευλάβεια των πιστών δεν αρκεί για να κρατήσει όρθιο ένα μνημείο που χρειάζεται την άμεση επέμβαση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και της Μητρόπολης. Δεν ζητάμε απλώς συντήρηση. Απαιτούμε τη διάσωση της ιστορίας μας. Πριν η Ιερά Μονή Ταξιαρχών μετατραπεί σε έναν σωρό από πέτρες, πριν η «φθορά» γίνει οριστική «απώλεια», ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Η Ανεμούτσα δεν δικαιούται να χάσει την ψυχή της.»
