Η ιδέα, που ακούγεται ενδιαφέρουσα αλλά ίσως και λίγο ανατριχιαστική, είναι γνωστή ως «mind uploading»
Εκεί θα μπορούσαμε να ζήσουμε ψηφιακά, ίσως για πάντα. Θα είχαμε συνείδηση του εαυτού μας, θα διατηρούσαμε τις αναμνήσεις μας και θα αισθανόμασταν ακόμα σαν τον εαυτό μας. Αλλά δεν θα είχαμε σώμα.
Μέσα σε αυτό το προσομοιωμένο περιβάλλον, θα μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε και στην πραγματική ζωή – να τρώμε, να οδηγούμε, να αθλούμαστε. Θα μπορούσαμε επίσης να κάνουμε πράγματα που είναι αδύνατα στον πραγματικό κόσμο, όπως να περπατάμε μέσα από τοίχους, να πετάμε ή να ταξιδεύουμε σε άλλους πλανήτες.
Το μόνο όριο είναι η επιστήμη.
Η επιστήμη κατάφερε να στείλει τον άνθρωπο στο φεγγάρι, να αποκωδικοποιήσει το ανθρώπινο γονιδίωμα και να εξαλείψει την ευλογιά – πράγματα που κάποτε θεωρούνταν απίθανα.
Ζώντας μέσα σε έναν υπολογιστή
Ο εγκέφαλος θεωρείται συχνά ως το πιο σύνθετο σύστημα στο σύμπαν. Η αναπαραγωγή όλης αυτής της πολυπλοκότητας θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη.
Μια προϋπόθεση: ο μεταφορτωμένος εγκέφαλος χρειάζεται τα ίδια ερεθίσματα που είχε πάντα.
Με άλλα λόγια, ο εξωτερικός κόσμος πρέπει να είναι διαθέσιμος σε αυτόν. Ακόμα και κλεισμένος μέσα σε έναν υπολογιστή, ένας άνθρωπος χρειάζεται μια προσομοίωση των αισθήσεών του, μια αναπαραγωγή της ικανότητας να βλέπει, να ακούει, να μυρίζει, να αγγίζει, να αισθάνεται – καθώς και να κινείται, να ανοιγοκλείνει τα μάτια του, να ανιχνεύει τον καρδιακό του ρυθμό, να ρυθμίζει τον κιρκαδικό του ρυθμό και να κάνει χιλιάδες άλλα πράγματα.
Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν θα μπορούσε ένας άνθρωπος να υπάρχει απλώς σε μια καθαρά νοητική «φούσκα», μέσα στον υπολογιστή, χωρίς να έχει τις αισθήσεις του;
Το να στερείς από τους ανθρώπους τις αισθήσεις τους, όπως το να τους βάζεις σε απόλυτο σκοτάδι ή σε ένα δωμάτιο χωρίς ήχο, θεωρείται μορφή βασανισμού. Οι άνθρωποι που έχουν πρόβλημα να αντιληφθούν τα σωματικά τους «μηνύματα» – δίψα, πείνα, πόνο, φαγούρα – συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας.
Γι’ αυτό, για να λειτουργήσει η μεταφόρτωση του εγκεφάλου σε έναν υπολογιστή, η προσομοίωση των αισθήσεων και του ψηφιακού περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται ο άνθρωπος πρέπει να είναι εξαιρετικά ακριβής. Ακόμη και μικρές παραμορφώσεις θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές ψυχικές συνέπειες.
Προς το παρόν, οι ερευνητές δεν διαθέτουν την υπολογιστική ισχύ, πόσο μάλλον τις επιστημονικές γνώσεις, για να πραγματοποιήσουν τέτοιες προσομοιώσεις.
