Στο κρίσιμο Νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης με τίτλο “Εθνική Κοινωνική Συμφωνία για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας” τοποθετήθηκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων, η τέως Υφυπουργός και Βουλευτής Τρικάλων, Αικατερίνη Παπακώστα- Παλιούρα.Το παρόν Νομοθέτημα- το πρώτο που δεν αποτελεί μονομερή κυβερνητική ρύθμιση αλλά προϊόν απόλυτης συμφωνίας με τους κοινωνικούς εταίρους- αποτελεί από σήμερα Νόμου του Κράτους, εισάγοντας στην Ελληνική έννομη τάξη ρυθμίσεις- τομές για την εργασιακή κουλτούρα και τον κόσμο της εργασίας
Το Σχέδιο Νόμου, έχοντας ως βασικό στόχο την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) και την οριστική απάλειψη των μνημονιακών περιορισμών, προβλέπει μεταξύ άλλων την Διευκόλυνση Επέκτασης των ΣΣΕ, μειώνοντας το απαιτούμενο ποσοστό κάλυψης για την κήρυξη μιας σύμβασης ως υποχρεωτικής από το 50% στο 40%, καταργεί τη μερική μετενέργεια του 2012, ώστε όλοι οι όροι (μισθολογικοί και θεσμικοί) να συνεχίζουν να ισχύουν και μετά τη λήξη της ΣΣΕ και μέχρι τη σύναψη νέας σύμβασης και προχωρά στον εξορθολογισμό Ο.ΜΕ.Δ.,συστήνοντας Επιτροπή Ελέγχου Παραδεκτού για τις μονομερείς προσφυγές με παράλληλη κατάργηση του χρονοβόρου β’ βαθμού διαιτησίας.
Μετά την ψήφιση του Νομοσχεδίου, η Βουλευτής Αικατερίνη Παπακώστα Παλιούρα, δήλωσε: “Η Ιστορική Εθνική Κοινωνική Συμφωνία και η Ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, έπειτα από κοπιώδεις, πολύμηνες προσπάθειες, αποτελούν πλέον Νόμο του Κράτους, επισφραγίζοντας όχι μόνο ένα συλλογικό κεκτημένο αλλά και την ίδια την πολιτική φιλοσοφία αυτής της Κυβέρνησης και αυτού του Πρωθυπουργού, να μην παρεκκλίνουν στιγμή απο τις αξίες της σταθερότητας, της προόδου και του κοινωνικού διαλόγου, προς όφελος των Ελλήνων πολιτών και της εθνικής μας οικονομίας.”
Ολόκληρη η τοποθέτηση της Κ. Παπακώστα: Κύριε Πρόεδρε
Κυρία Υπουργέ
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι…
Σε μια εποχή γενικευμένης, παγκόσμιας θα τολμούσα να πω απορρύθμισης, θεσμικής, αξιακής, κοινωνικής, αλλά και γεωπολιτικής, κάθε εγχείρημα ουσιαστικού διαλόγου αποκτά πολιτικό αντίβαρο, υπέρμετρα δυσανάλογο της όποιας γενεσιουργού αιτίας του .
Η ιστορική Εθνική Κοινωνική Συμφωνία της 26ης Νοεμβρίου 2025, αποτέλεσμα πολύμηνου, εντατικού, τριμερούς διαλόγου, μεταξύ του Υπουργείου Εργασίας και όλων των Εθνικών Κοινωνικών Εταίρων, αποτελεί αδιαμφισβήτητα μια πράξη πολιτικής ωριμότητας.
Μια πράξη πολιτικής ευθύνης, αλλά και ταυτόχρονα μια ΄΄πηγή έμπνευσης΄΄ για τον κοινωνικό διάλογο σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπως την χαρακτήρισε άλλωστε η Ευρωπαία Επίτροπος ROXANA MINZATU, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, κατατίθεται στη Βουλή των Ελλήνων σχέδιο νόμου, το οποίο δεν αποτελεί μονομερή κυβερνητική ρύθμιση, αλλά προϊόν απόλυτης συμφωνίας με τους κοινωνικούς εταίρους…
Ένα σπάνιο στιγμιότυπο για το Εργατικό μας Δίκαιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όπου η δημοκρατία παύει να λειτουργεί, ως πεδίο ιδεολογικής εχθρότητας και αντιπαράθεσης και μετατρέπεται σε πεδίο λειτουργικής συνύπαρξης.
Ένας συμβολικός θρίαμβος της σύνθεσης απέναντι στον διχασμό… καθώς η σύγκλιση εργαζομένων, εργοδοτών και κυβέρνησης δεν αποτελεί , αυτή τη φορά, προϊόν εξαναγκασμού ή εξωτερικής πίεσης , αλλά πολιτική επιλογή…
Και αυτή ακριβώς η συνειδητή πολιτική επιλογή συνεργασίας είναι που αναδεικνύει τη δημοκρατία στην πιο ουσιώδη μορφή της… Ως διακυβέρνηση της εμπιστοσύνης , αντί της ισχύος.
Θεωρώ υποχρέωση μου λοιπόν στο σημείο αυτό, να συγχαρώ θερμά την άξια Υπουργό μας την κα Κεραμέως για αυτή την εξαιρετική διαχείριση ενίσχυσης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και την οριστική επιστροφή στην εργασιακή κανονικότητα, αφήνοντας οριστικά πίσω μας τους μνημονιακούς περιορισμούς.
Μνημονιακοί περιορισμοί, οι οποίοι οδήγησαν σε μια βίαιη αποσάθρωση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στον περιορισμό της μετενέργειας, στην αναστολή της επεκτασιμότητας και την κανονικοποίηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας. Σήμερα λοιπόν, με την «Εθνική Κοινωνική Συμφωνία για την Ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας», η Ελλάδα κλείνει έναν κύκλο.
Και αυτό νομίζω είναι το βαθύτερο πολιτικό μήνυμα, που πρέπει να ακουστεί σήμερα.
Η χώρα μας κλείνει έναν ιδιαίτερα δυσχερή κύκλο στην εργασιακή πραγματικότητα και ανοίγει έναν νέο, ελπιδοφόρο, που εδράζεται πρωτίστως στην θετική δυναμική της αγοράς εργασίας κατά την επταετή μας διακυβέρνηση, όπως αυτή αποτυπώνεται, εν τοις πράγμασι, στην υποχώρηση της Ανεργίας, στο ιστορικό χαμηλό 18ετίας, στο 7,5 %, στην δημιουργία άνω των 563.000 νέων θέσεων εργασίας και την κατάκτηση της πρωτιάς στον ΟΟΣΑ, ως προς την αύξηση της απασχόλησης , όπως βεβαίως και στην αύξηση, κατά ποσοστό 35,4% , στον κατώτατο μισθό, ενώ επίκειται νέα τον προσεχή Απρίλιο, με στόχο βεβαίως τα 950 ευρώ το 2027.
Και το πρωτοφανές αυτό άλμα το πετύχαμε κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της αντιπολίτευσης , χωρίς να μετακινηθούμε , ούτε εκατοστό από την πολιτική θεώρηση των πραγμάτων ,παραμένοντας πιστοί πάντα στον θεσμικό μας εαυτό.
Καθώς πιστεύουμε…. βαθειά μέσα μας, πως ο κοινωνικός διάλογος δεν αποτελεί επ ουδενί απειλή, αλλά πάντα ευκαιρία για συνεννόηση, συνεργασία και πρόοδο.
Ότι τα συνδικάτα και οι εργοδοτικές ενώσεις, όσο αντικρουόμενα συμφέροντα κι αν εκπροσωπούν, μπορούν, με εγγυητή το κράτος, να παράγουν κανόνες δικαιοσύνης και λογικής.
Η διευκόλυνση έτσι Επέκτασης των ΣΣΕ με την μείωση του απαιτούμενου ποσοστού κάλυψης για την κήρυξη μιας σύμβασης ως υποχρεωτικής από το 50% στο 40%, η κατάργηση της μερικής μετενέργειας και η θεσμοθέτηση επιτέλους της πλήρους μέχρι την σύναψη νέας σύμβασης, καθώς και ο εξορθολογισμός του Ο.ΜΕ.Δ (Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας) με την σύσταση Επιτροπής Ελέγχου του παραδεκτού για τις μονομερείς προσφυγές και την κατάργηση του χρονοβόρου β΄βαθμού διαιτησίας, αποτελούν ρυθμίσεις που διασφαλίζουν την θεσμική συνοχή της μεταρρύθμισης, ενώ παράλληλα ενισχύουν ουσιαστικά το Συλλογικό Σύστημα των Εργασιακών Σχέσεων, εστιάζοντας στον εκσυγχρονισμό της σύναψης των συμβάσεων και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των θεσμών Μεσολάβησης και Διαιτησίας.
Και στο σημείο αυτό , λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, θα ήθελα να αντιπαρέλθω, όσων η αντιπολίτευση κατατείνει κάνοντας λόγο για δήθεν “ανεπαρκές βήμα”, “επικοινωνιακή διαχείριση”και για “ψευδαίσθηση ενίσχυσης”… και να ρωτήσω ευθέως… Πότε άλλοτε υπήρξε τέτοια κοινή συμφωνία, όλων συλλήβδην των κοινωνικών εταίρων;
Ποτέ… Πότε άλλοτε υπήρξε τέτοια σύγκλιση ,χωρίς κοινωνική σύγκρουση;
Ποτέ…
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Μετά από μια δεκαετία κρίσης, η χώρα πέρασε επιτέλους από την επιβίωση στη σταθερότητα. Και από τη σταθερότητα στην ανάπτυξη. Τώρα βεβαίως πρέπει να περάσει στην ποιοτική ανάπτυξη.
Και ποιοτική ανάπτυξη σημαίνει:
Υψηλότερη παραγωγικότητα,
Καλύτεροι μισθοί,
Θεσμική ασφάλεια,
Κοινωνική εμπιστοσύνη.
Το παρόν νομοσχέδιο αποτελεί λοιπόν αυτό ακριβώς το εργαλείο κοινωνικής σταθερότητας και οικονομικής προβλεψιμότητας.
Μέσω του αυστηρού προσδιορισμού των πεδίων εφαρμογής(ΚΑΔ) και της ενίσχυσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων, διασφαλίζεται ο υγιής ανταγωνισμός και η προστασία των εισοδημάτων, καθιστώντας την ελληνική αγορά εργασίας , πρότυπο κοινωνικού διαλόγου.
Σήμερα στηρίζοντας το παρόν νομοσχέδιο, επιστρέφουμε σε ένα θεσμικό επίπεδο , που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε μια ώριμη ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Γι’ αυτό και το παρόν νομοσχέδιο είναι “πολιτικά και ιστορικά ορθό”.
Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο , σας καλώ να το υπερψηφίσουμε.
