Η στήριξη των αγροτών δεν είναι απλώς θέμα αλληλεγγύης, είναι ζήτημα κοινωνικής συνοχής, διατροφικής ασφάλειας και βιώσιμης ανάπτυξης.
Τα χωριά μας ερημώνουν και ο αγροτικός τομέας συρρικνώνεται, όχι επειδή οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν θέλουν να παράγουν, αλλά επειδή παλεύουν καθημερινά με το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής, με ασταθείς και εξευτελιστικές τιμές και έλλειψη υποδομών. Παλεύουν με την αναλγησία και ανικανότητα της Κυβέρνησης που αδυνατεί για πρώτη φορά, να διασφαλίσει την πληρωμή των κοινοτικών επιδοτήσεων στην ώρα τους, που εμπαίζει τους αγρότες με δικαιολογίες και γραφειοκρατικές υπεκφυγές, με καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις ακόμη και των κτηνοτρόφων που τα ζώα τους σφαγιάστηκαν από την ευλογιά, ανίκανη να εγγυηθεί την ασφάλεια του ζωικού κεφαλαίου αφού οι ελεγκτικοί μηχανισμοί έχουν καταρρεύσει. Έχουν απέναντι μια κυβέρνηση που όχι μόνο δεν στηρίζει τον πρωτογενή τομέα αλλά προστατεύει με την ατιμωρησία και την προσπάθεια πολιτικού συμψηφισμού τα λαμόγια που διέλυσαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ και υπονόμευσαν την αξιοπιστία της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα οι αγρότες της χώρας βρίσκονται ξανά στους δρόμους και δίνουν το πιο σκληρό αγώνα των τελευταίων ετών για την επιβίωση τους. Κατέφυγαν στο έσχατο μέσο πίεσης, το κλείσιμο των εθνικών οδών. Και είναι απόλυτα κατανοητό όταν ολόκληρες οικογένειες οδηγήθηκαν σε οικονομικό αδιέξοδο. Εξάλλου είναι απόλυτα λογικό.
Όταν η Κυβέρνηση δεν ακούει, αναγκάζεσαι να φωνάξεις πιο δυνατά.
Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να στηρίξει τον αγώνα του αγροτικού κινήματος και να ακυρώσει στην πράξη τον κοινωνικό αυτοματισμό που προωθεί η κυβέρνηση. Η στήριξη των αγροτών είναι στήριξη της ίδιας της ζωής μας, επειδή ο αγροτικός τομέας διασφαλίζει τρόφιμα και ποιότητα διατροφής, στηρίζει την εθνική οικονομία, κρατά ζωντανή την περιφέρεια, προστατεύει το περιβάλλον, δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας.
Στεκόμαστε όλοι στο πλευρό τους ΤΩΡΑ χωρίς αστερίσκους. Όχι αργότερα γιατί θα είναι αργά για όλους μας!
