1.095 ημέρες μετά, η μνήμη δεν σιωπά. Η ποίηση γίνεται φωνή, γίνεται υπενθύμιση, γίνεται χρέος. Δημοσιεύουμε το ποίημα αυτούσιο, ως ελάχιστο φόρο τιμής στα παιδιά που χάθηκαν και στις οικογένειές τους που συνεχίζουν να ζουν με την απώλεια.
Ένα ποίημα στη μνήμη των Τεμπών
Ημέρα 1095 – Στέφανος Μπάσιας
Χίλιες ενενήντα πέντε μέρες
κι όμως ο χρόνος δεν κύλησε·
έμεινε εκεί,
σαν λεκές επάνω σε λευκό πουκάμισο
που ο κόσμος δεν θέλησε να πλύνει.
Οι δρόμοι συνεχίζουν. Η φύση πεθαίνει.
Τα τραμ δεν περνούν — οι άνθρωποι γελούν.
Οι εφημερίδες διπλώνονται προσεκτικά,
για να μη φαίνεται το όνομα
και διαταραχθεί η ησυχία.
Μα κάτω απ’ το χώμα
υπάρχει ακόμη μια ερώτηση
που αρνήθηκε να πεθάνει.
Ήταν παιδιά.
Κι αυτό ήταν αρκετό.
Πίστεψαν στον ήλιο,
χωρίς να γνωρίζουν
πως αυτή η χώρα έχει μάθει
να τον καταβροχθίζει σιωπηλά.
Τώρα ο κόσμος περπατά κανονικά,
με μια ανεπαίσθητη χωλότητα στη μνήμη.
Κάθε πρωί φορά το πρόσωπό του
με επιμέλεια.
Σαν να μην συνέβη τίποτε.
Σαν να μην συνέβη ποτέ κανείς.
Μονάχα η σιωπή —
αυτή η ευγενική υπάλληλος του θανάτου —
εξακολουθεί να καταγράφει
παρόντες
και απόντες.
Ο κόσμος φωνάζει.
Τα αγρίμια προσποιούνται πως δεν ακούν.
Κάποιοι δεν γνώρισαν ποτέ τον πόνο.
Κι έτσι δεν χρειάστηκε να θυμούνται.
Τα μάτια συνήθισαν το σκοτάδι.
Το γαλάζιο έγινε ανάμνηση.
Μην κλαις, μητέρα.
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που θυμούνται.
Που κοιτούν τα τέρατα χωρίς να χαμηλώνουν το βλέμμα.
Που δεν πρόδωσαν τα χαμόγελά μας.
ΠΗΓΗ: krinilive.gr
