Μπορείτε να φανταστείτε Έλληνες σε καιρό πολέμου και υπό την απειλή βομβαρδισμού να παίζουν ρακέτες στην αμμουδιά, να γυμνάζονται, να κάνουν jogging ή ηλιοθεραπεία στο παραλιακό μέτωπο της Αθήνας; Μάλλον όχι, θα απαντούσαν οι περισσότεροι.
Συμβαίνει όμως στο Τελ Αβίβ και δεν πρόκειται για λίγους τολμηρούς ή εκκεντρικούς Ισραηλινούς, ούτε για προπαγανδιστική επιχείρηση που στήθηκε για τις κάμερες. Έχουμε ξαναδεί το σκηνικό σε προηγούμενους πολέμους, αλλά δεν παύει να προκαλεί εντύπωση, ιδιαίτερα όταν βλέπεις μητέρες με τα παιδιά τους να παίζουν στην παραλία.
Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους Ισραηλινούς να αψηφούν τον κίνδυνο με αυτόν τον τρόπο; «Η ζωή πρέπει να συνεχιστεί», μου λέει μια κοπέλα. «Δεν φοβάμαι, δεν τους φοβόμαστε», φωνάζει ένας νεαρός με rollers που σταματά απότομα δίπλα μου και το ίδιο απότομα φεύγει. Πολλοί δεν θέλουν να μιλήσουν με δημοσιογράφο, ζητούν να τους αφήσω στην ησυχία τους να χαρούν τον ήλιο.
Με το που έρχονται τα μηνύματα συναγερμού στα κινητά μέσω ειδικής εφαρμογής, η παραλία αδειάζει. Άλλοι τρέχουν στα υπόγεια των παραλιακών ξενοδοχείων, άλλοι κάτω από ανισόπεδους κόμβους, άλλοι στις εισόδους πολυκατοικιών και σε καταφύγια. Από το μήνυμα στο τηλέφωνο μέχρι τη σειρήνα μεσολαβούν κανα δυό λεπτά και άλλα πέντε ως έξι μέχρι να ακουστούν οι πρώτες εκρήξεις. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που οι πύραυλοι έφτασαν πάνω από την πόλη χωρίς να έχουν ηχήσει σειρήνες.
Μετά από το τέλος του συναγερμού, ακόμα και μετά από εκρήξεις, οι περισσότεροι γυρνούν στα σπίτια τους όμως ορισμένοι επανέρχονται στο πρόγραμμά τους. Μέχρι σήμερα δεν έχει αναφερθεί χτύπημα στην παραλία από πύραυλο ή από θραύσμα.
Τραβάω μερικές φωτογραφίες από μακριά. Δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου ότι κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν γυρίσει από το μέτωπο ή ότι θα πάνε αύριο εκεί με το δάχτυλο στη σκανδάλη, ότι ίσως έχουν βρεθεί μπροστά σε κουμπιά που με ένα πάτημά τους κρίνεται η ζωή δεκάδων άλλων ανθρώπων πολύ μακριά, στην Τεχεράνη, στη Βηρυτό, στη Γάζα. Όπως υπενθύμισε προχτές ο Τραμπ με κυνισμό, συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον πόλεμο. Εδώ, στο Ισραήλ, στα κατεχόμενα και στις γύρω χώρες, αυτό αποτελεί μια καθημερινότητα.
Σταματώ μπροστά σε ένα τραπεζάκι στημένο στο πεζοδρόμιο, με ένα χαρτόνι που γράφει: «Είμαι εδώ για να σας ακούσω. Χωρίς κριτική, χωρίς συμβουλές, χωρίς αμοιβή». Με λένε Όρλι, μου είπε ο νέος άνδρας, ήρθα πριν από δυο μήνες από την Αμερική, μελετώ τις αντιδράσεις του κόσμου, θέλω απλά να βοηθήσω τους ανθρώπους να βγάλουν αυτό που έχουν μέσα τους.
Ο Όρλι υποστηρίζει το Ισραήλ αλλά θεωρεί ότι είναι προβληματικό να πανηγυρίζεις για τον φόνο του εχθρού, ακόμα και όταν πρόκειται για τον ηγέτη του Ιράν.
Πίσω από το τραπεζάκι ένα ζευγάρι κάθεται σε καρέκλες και πιάνουν κουβέντα ενώ στην παρέα προστίθεται ένας άνδρας με πολιτικά και το αυτόματο όπλο περασμένο στον ώμο που θέλει να μάθει από που είμαι. Μια περαστική, λέει στον Όρλι πως αυτό που μπορεί να του πει είναι ότι σήμερα είναι τα γενέθλιά της. Όλοι μαζί της τραγουδούν το Happy Birthday και βάζουν τα γέλια. Στα δέκα λεπτά που έμεινα μαζί τους δεν σταμάτησε άλλος για να εξομολογηθεί ενοχές, φόβους, ελπίδες…
