Σε μια κρίσιμη καμπή για τον θεσσαλικό κάμπο, όπου πάνω από 50.000 στρέμματα καλλιεργειών κινδυνεύουν άμεσα από την ξηρασία, η κυβέρνηση επιλέγει τον ρόλο του παρατηρητή. Αντί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και να παρέμβει με ουσιαστικά μέτρα, παρακολουθεί αμέτοχη ένα παιχνίδι μετάθεσης ευθυνών ανάμεσα σε υπουργεία, ΟΔΥΘ, περιφέρεια και δήμους.
Ο ΟΔΥΘ, που ιδρύθηκε με μεγάλες προσδοκίες από τη κυβέρνηση ως εργαλείο επίλυσης των υδατικών προβλημάτων της Θεσσαλίας, σήμερα δείχνει ανίκανος να ανταποκριθεί στις αρμοδιότητές του.
Αντί για λύσεις και υλοποίηση έργων, καταφεύγει σε νομικές αντεγκλήσεις με την Περιφέρεια.
Στο μεταξύ, οι παραγωγοί βρίσκονται σε απόγνωση. Οι κρίσιμες εβδομάδες που ακολουθούν θα κρίνουν αν θα σωθούν οι όψιμες καλλιέργειες ή αν θα οδηγηθούμε σε μια ακόμη γεωργική καταστροφή. Και τότε, όπως λένε και οι ίδιοι, «σχόλασε ο γάμος».
Η λειψυδρία δεν είναι φυσικό φαινόμενο χωρίς πολιτική διάσταση. Δεν αντιμετωπίζεται με σχέδια επικοινωνιακής διαχείρισης ούτε με αλλαγές στο διοικητικό καθεστώς της διαχείρισης του νερού, όπως αυτά που εξήγγειλε πρόσφατα η κυβέρνηση.
Χρειάζονται σοβαρές δημόσιες επενδύσεις σε σύγχρονες υποδομές, όπως νέα, εκτεταμένα δίκτυα μεταφοράς και διανομής νερού και εγγειοβελτιωτικά έργα υψηλής απόδοσης, ώστε να σταματήσει η τεράστια σπατάλη του πολύτιμου αρδευτικού νερού μέσα από απαρχαιωμένα συστήματα.
Χρειάζονται επίσης στοχευμένες επενδύσεις σε ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων ταμιευτήρων, που να συνδυάζεται με τα αναμενόμενα έργα της αντιπλημμυρικής θωράκισης (ορεινή υδρονομία κλπ), με στόχο την εξασφάλιση νέων υδατικών αποθεμάτων με σεβασμό στο περιβάλλον.
Η κλιματική κρίση και ο φονικός κύκλος ξηρασίας-πλημμυρών που έχει μπει η περιοχή μας, απαιτούν τον σοβαρό και κατεπείγοντα επιστημονικό σχεδιασμό των νέων έργων κλιματικής προσαρμογής, όπως στο μεγαλύτερο μέρος του αναπτυγμένου κόσμου και όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και πελατειακές υποσχέσεις, έργων και λύσεων του περασμένου αιώνα.
Η Νέα Αριστερά καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει να νίπτει τας χείρας της και να αναλάβει επιτέλους την πολιτική ευθύνη.
Η Θεσσαλία δεν αντέχει άλλη εγκατάλειψη.
Οι αγρότες, οι τοπικές κοινωνίες και το περιβάλλον απαιτούν λύσεις τώρα – όχι άλλο χάσιμο χρόνου, όχι άλλη κοροϊδία.
