Η εξ αποστάσεως υπογραφή της διμερούς συμφωνίας των ΗΠΑ και του Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου, με υπότιτλο «Μνημόνιο κατανόησης του Ισλαμαμπάντ» αποτελεί ένα παράθυρο για την ειρήνη στην πολύπαθη Μέση Ανατολή, αλλά και ευρύτερα στον πλανήτη, που επηρεάζεται ποικιλοτρόπως από τον πόλεμο αυτόν. Ανεξαρτήτως των επιμέρους επικοινωνιακών θριαμβολογιών κάθε πλευράς, περί νίκης στον πόλεμο αυτό και ανεξαρτήτως των υφισταμένων και υπαρκτών κινδύνων για υπονόμευση αυτής, η κατάληξη μέχρι τώρα του πολέμου αυτού, συνιστά αντικειμενικά μία «επική» υποχώρηση της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, δείγμα ότι αυτή βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο «βαθύ φθινόπωρο της ηγεμονία της».
Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Η συμφωνία, που υπεγράφη μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, έχει ως κύρια σημεία το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ στην διεθνή ναυσιπλοΐα (είναι βέβαιον, ότι οι Ιρανοί θα επιβάλουν τέλη ναυσιπλοΐας για τις ονομαζόμενες παρεχόμενες υπηρεσίες αυτών),η άρση του ναυτικού αποκλεισμού των Ιρανικών λιμανιών από τις ΗΠΑ, η δέσμευση της Τεχεράνης να αραιώσει το εμπλουτισμένο ουράνιο, που διαθέτει, με αντάλλαγμα την άρση των διεθνών κυρώσεων και την επιστροφή των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων του, ύψους 300 δις δολαρίων, που αποτελούν αναγκαίο οξυγόνο για την ανοικοδόμηση και ανασυγκρότηση των υποδομών του Ιράν από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Εντυπωσιάζει το γεγονός, ότι οι πετρομοναρχίες του κόλπου έχουν δηλώσει, ότι θα προχωρήσουν σε αποδέσμευση εκατομμυρίων δολαρίων, μεταξύ, δε, αυτών είναι και το πιο εχθρικό κράτος του Ιράν στον κόλπο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Συνεπώς, αν κανένας αξιολογήσει αντικειμενικά τα ανωτέρω οφείλει να καταγράψει, ότι ο πόλεμος αυτός, όχι μόνο δεν εξουδετέρωσε το Ιράν, όπως ήταν ο αρχικός στόχος των επιτιθέμενων, αλλά αντιθέτως το ενίσχυσε οικονομικά και γεωστρατηγικά. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο πιο βασικός στόχος των ΗΠΑ-Ισραήλ, που ήταν η εξάλειψη της ιρανικής πυρηνικής απειλής παραμένει ανεκπλήρωτος, αφού πρόκειται για προσωρινή συμφωνία, το, δε, πυρηνικό πρόγραμμα παραπέμπεται σε διαπραγματεύσεις στο μέλλον. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να τονιστεί η απίστευτη στρατιωτική, αλλά και διπλωματική αυτοπεποίθηση και στρατηγική του Ιράν, ανεξαρτήτως της συμπάθειας ή όχι προς το θεοκρατικό καθεστώς, καθόσον πρόκειται για μία γιγαντιαία αντίσταση ενός έθνους με όρους πλήρους αυτονομίας, απέναντι σε ισχυρότερους στρατιωτικά αντιπάλους και έναντι της υπερδύναμης, που είναι οι ΗΠΑ. Παράλληλα, καταδεικνύεται ιστορικά το πόσο υποτιμήθηκε από τους επιτιθέμενους αυτή η μεγάλη χώρα με τον πανάρχαιο πολιτισμό της, αλλά και την αποκεντρωμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία κατά πυραμιδικό τρόπο των Φρουρών της Επανάστασης και η δυνατότητά της για ανταπόδοση χτυπημάτων, εξάγοντας τον πόλεμο σε όλες τις χώρες του κόλπου και προκαλώντας παγκόσμια ενεργειακή καταιγίδα, λόγω της μεγάλης σημασίας των Στενών του Ορμούζ, που τα μετέτρεψαν, ως το ισχυρότερο «πυρηνικό» όπλο τους.
Ο «βούρκος» της Μέσης Ανατολής τελικά, όπως όλα δείχνουν, φαίνεται ότι αποτελεί την βασική αιτία της απώλειας της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ. Τους προηγηθέντες ανεπιτυχείς, εν σχέσει με τον σκοπό τους, πόλεμους στο Ιράκ, όπου δημιούργησαν τεράστιο δημόσιο χρέος και συνετέλεσαν στην επιτάχυνση της απώλειας της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας τους, ακολούθησε η τωρινή στρατιωτική τους επίθεση στο Ιράν, που ήδη τέσσερις μήνες μετά έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες σε όλα τα επίπεδα, όπως αυτό της στρατιωτικής τους ισχύος, της διπλωματικής τους αξιοπιστίας και κυρίως της δυνατότητάς τους να παρέχουν αίσθημα ασφαλείας στους μέχρι τώρα συμμάχους τους. Την ίδια ώρα οι εν δυνάμει αντίπαλοι πλανητικοί πόλοι, πρωτίστως η Κίνα, συνεχίζουν αλώβητοι την ενίσχυσή τους.
Οι προηγηθείσες δηλώσεις και οι επιθετικές ενέργειες Τραμπ, περί προσάρτησης του Καναδά, της Γροιλανδίας, της διώρυγας του Παναμά, της αλλαγής καθεστώτος στην Βενεζουέλα, την Κολομβία, την Κούβα, το Μεξικό κλπ. και η προηγηθείσα απαγωγή Μαδούρου και η κυρίως η ανεπιτυχής στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν, έρχονται με οδυνηρό τρόπο να επισφραγίσουν, αφενός τη συντριβή της ισχύος των διεθνών συνθηκών και των ήδη αποσαθρωμένων παγκόσμιων ισορροπιών, αφού ενισχύουν με έντονο τρόπο το ναζιστικό αφήγημα στις διεθνείς σχέσεις περί ζωτικού χώρου (Lebensraum) με την δημιουργία πλανητικών «φέουδων» των ισχυρότερων πόλων και αφετέρου την δραματική υποχώρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ.
Ο πόλεμος κατά του Ιράν, που εντάσσεται σε αυτή την ιδιόμορφη μεταβατική περίοδο και αποτελούσε προσπάθεια των ΗΠΑ να ανακόψουν την δική τους ηγεμονική φθορά και την αντίστοιχη πλανητική άνοδο της Κίνας, λόγω της αδυναμίας τους να επικρατήσουν, κατέδειξε νωρίτερα του αναμενομένου, ότι ο «βασιλιάς είναι γυμνός».
