Με τη χρήση βυθοκόρων, άμμος αντλείται από τον βυθό και εναποτίθεται πάνω σε υφάλους, οι οποίοι στη συνέχεια συμπιέζονται και ενισχύονται με τσιμεντένια και βραχώδη φράγματα για να αντέχουν στα κύματα και στη διάβρωση. Αφού σταθεροποιηθεί η υποδομή, κατασκευάζονται αεροδιάδρομοι, λιμάνια, ενεργειακές υποδομές και μονάδες αφαλάτωσης.
Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, οι παρεμβάσεις αυτές καταστρέφουν κοραλλιογενείς υφάλους, θολώνουν τα νερά και επιβαρύνουν ένα από τα πλουσιότερα θαλάσσια οικοσυστήματα του κόσμου, αναφέρει το ειδησεογραφικό portal Ecoticias.
Δορυφορικές εικόνες αποκαλύπτουν το μέγεθος των αλλαγών: Μελέτη του 2019 εκτιμά ότι από το 2013 έως το 2015 πάνω από 15 τετραγωνικά χιλιόμετρα βυθισμένων κοραλλιογενών υφάλων μετατράπηκαν σε τεχνητά νησιά, κυρίως από την Κίνα.
Έτσι, μεταβάλλονται οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ασία, καθώς, εκεί όπου κάποτε υπήρχε ανοιχτή θάλασσα, τώρα υπάρχουν ραντάρ και διάδρομοι προσγείωσης. Σύμφωνα με το Trach Graphy, Φιλιππινέζος ψαράς δηλώνει χαρακτηριστικά: «Λένε ότι αυτά δεν είναι πια τα νερά μας».
Η Νότια Σινική Θάλασσα και οι διεκδικήσεις της Κίνας
Η Νότια Σινική Θάλασσα θεωρείται στρατηγικής σημασίας για πολλούς λόγους: Μερικές από τις σημαντικότερες θαλάσσιες εμπορικές οδούς στον κόσμο περνούν από εκεί, ενώ διαθέτει και σημαντικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και άφθονα αποθέματα ψαριών.
Αρκετά κράτη διεκδικούν τμήματα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, του Βιετνάμ, των Φιλιππίνων, της Μαλαισίας, του Μπρουνέι και της Ταϊβάν. Οι Νήσοι Σπράτλι και οι Νήσοι Παρασέλ είναι μεταξύ των αμφισβητούμενων νησιωτικών συμπλεγμάτων.
Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) παρέχει το νομικό πλαίσιο. Μια διαιτητική απόφαση του 2016 απέρριψε βασικές κινεζικές αξιώσεις, ωστόσο το Πεκίνο δεν την αναγνωρίζει.
