Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη και οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία, οι μαθητές, πλημμυρίζουμε και πάλι τη χώρα, συμμετέχουμε στην μεγάλη πανεργατική απεργία. Κάνουμε την οργή που γεμίζει την καρδιά καθενός και καθεμίας από εμάς, οργανωμένο αγώνα για να καταδικαστούν όλοι οι υπεύθυνοι και να αποκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες που προκάλεσαν το έγκλημα, που στοίχισε τη ζωή 57 νέων ανθρώπων, ανάμεσά τους 3 κορίτσια από την Καλαμπάκα. Κι αυτές οι αιτίες είναι οι πολιτικές που έχουν στον πυρήνα τους το κέρδος των ισχυρών, είναι αυτές είναι που γεμίζουν τη χώρα, κάθε χώρο δουλειάς, τα χωριά μας, με συνεχή Τέμπη, με την περιουσία μας ή την ζωή μας, θύματά τους. Τέμπη, τα εκατοντάδες τα εργατικά ατυχήματα στους χώρους δουλειάς, Τέμπη, τα ατελείωτα ράντζα και οι λίστες αναμονής στα νοσοκομεία, Τέμπη, η έλλειψη υποδομών και έργων που θωρακίζουν τις περιοχές μας και εμάς τους ίδιους από πλημμύρες και σεισμούς.
Η μαζική συμμετοχή στις προηγούμενες κινητοποιήσεις προκάλεσαν ανησυχία στην κυβέρνηση, στο κράτος και στα κόμματα που στηρίζουν αυτές πολιτικές. Να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τον οργανωμένο αγώνα, να κάνουμε τον φόβο τους πραγματικότητα. Φωνάζουμε ξανά «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Μετά τα Τέμπη της περιοχής μας, την καταστροφική πλημμύρα, συνεχίζουμε να φωνάζουμε για την πλήρη αποκατάσταση των ζημιών από την πλημμύρα, για έργα υποδομής που θα μας θωρακίσουν από κάθε αντίστοιχο κίνδυνο. Φωνάζουμε ξανά γιατί ως τώρα πήραμε- όσοι πήραν- ψίχουλα μπροστά στις πραγματικές ανάγκες ενώ εισπράξαμε από την κυβέρνηση και την Τοπική Διοίκηση, ατελείωτες άδειες υποσχέσεις, σε χωριά που παραμένουν πάμφτωχα και εκτεθειμένα σε επόμενο καιρικό φαινόμενο.
Η Επιτροπή Πλημμυροπαθών Φαρκαδόνας απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε κάθε Εργατικό και Αγροτικό Σύλλογο και Σωματείο της περιοχής μας, σε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, συνταξιούχο, νέο και νέα, μαθητή και μαθήτρια, για συμμετοχή στην κινητοποίηση που διοργανώνουμε την Παρασκευή 28 Φλεβάρη στις 11 π.μ. στην πλατεία της Φαρκαδόνας.
Απαιτούμε την πλήρη αποκατάσταση των ζημιών – έργα θωράκισης των περιοχών μας.
Δυο χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε.
Όλων των νεκρών είμαστε φωνή, απαιτούμε την δικαίωσή τους.
Το δίκιο αυτό με αγώνα στους δρόμους θα κριθεί.
