Η μεγάλη «μάχη» της γευσιγνωσίας στη Βρετανία, το μυστικό του Ξινόμαυρου και οι ελληνικές ποικιλίες που αποθεώνουν οι ξένοι ειδικοί
Δύο μεγάλες επαγγελματικές γευσιγνωσίες που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα στο Λονδίνο, η μία με ελληνικά κρασιά και η άλλη με κρασιά από τη Νέα Ζηλανδία, ανέδειξαν μια εντυπωσιακή αντίθεση: τον εντελώς διαφορετικό ρόλο που διαδραματίζει πλέον το ροζέ, μια κατηγορία που κερδίζει συνεχώς έδαφος παγκοσμίως, αντιπροσωπεύοντας πλέον περίπου το 10% των διεθνών πωλήσεων.
Ενώ ανάμεσα στα 112 κορυφαία κρασιά της Νέας Ζηλανδίας υπήρχε μόνο ένα ροζέ —μάλλον εμπορικό και χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα—, η ελληνική αποστολή έκανε τη διαφορά. Από τα 183 ελληνικά κρασιά που παρουσιάστηκαν, τα 22 ήταν ροζέ. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι τα ελληνικά ροζέ δεν είναι απλώς «εύκολα, εμπορικά κρασιά», αλλά αποτελούν «σοβαρές» προτάσεις που συνοδεύουν άριστα το φαγητό. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν οι φρέσκες κυκλοφορίες με βάση το Ξινόμαυρο, η πρωτοποριακή ροζέ Ρετσίνα του οινοποιείου Κεχρή, αλλά και παλαιωμένες προτάσεις όπως το κρασί της Σαντορίνης του οινοποιείου Βενετσάνου.
Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει τη θεαματική εξέλιξη του ελληνικού αμπελώνα, η οποία καθοδηγείται από μια νέα γενιά παραγωγών και βασίζεται στον πλούτο των αυτόχθονων ποικιλιών, ίσως αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει κυρίως λευκά κρασιά (μόνο το ένα τρίτο των σταφυλιών είναι ερυθρά).
Ωστόσο, η πρόσφατη δοκιμή εστιάστηκε στα ερυθρά και ροζέ κρασιά, εκπλήσσοντας ευχάριστα με τη φρεσκάδα, την ποικιλομορφία και τα συγκρατημένα επίπεδα αλκοόλ. Οι Έλληνες παραγωγοί φαίνεται να αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το «δυνατό τους χαρτί» στις διεθνείς αγορές είναι οι γηγενείς ποικιλίες. Όπως εξηγούν στελέχη της Ένωσης Ελλήνων Οινοπαραγωγών, «ένα Καμπερνέ μπορεί να το βρει κανείς οπουδήποτε στον κόσμο, συχνά και φθηνότερα, καθώς η ελληνική παραγωγή είναι μικρή». Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόλις το 2% της ευρωπαϊκής οινοπαραγωγής και λιγότερο από το 1% της παγκόσμιας, με τη δομή της να βασίζεται σε μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τα ιδιαίτερα μικροκλίματα της ηπειρωτικής και νησιωτικής χώρας.
Οι ερυθρές ποικιλίες που ξεχώρισαν
Στις γευσιγνωσίες των ερυθρών, το Αγιωργίτικο και το Ξινόμαυρο μονοπώλησαν το ενδιαφέρον:
- Πελοπόννησος: Το Αγιωργίτικο επιβεβαίωσε την πολυδυναμικότητά του. Εντυπωσίασαν οι προτάσεις του Κτήματος Παλυβού (Νεμέα 2023 και το πιο σύνθετο Ammos Terra Leona Reserve, περασμένο από αμφορείς), καθώς και τα χαρμάνια των Semeli (Ορεινός Ήλιος) και Novus Winery (Altitude και Cultura).
- Βόρεια Ελλάδα: Το Ξινόμαυρο έκλεψε τις εντυπώσεις, με το Κτήμα Φουντή να παρουσιάζει δύο από τα κορυφαία κρασιά της εκδήλωσης (το Estate 2021 και το παλαιωμένο Naoussaia 2019). Ξεχώρισαν επίσης το Lion d’Or του Νίκου Λαζαρίδη και η Ραψάνη του Noema (χαρμάνι Ξινόμαυρου, Κρασάτου και Σταυρωτού).
- Νησιά και άλλες ποικιλίες: Από τις Κυκλάδες ξεχώρισε η Μανδηλαριά (Σειράδι 2025) της Ένωσης Παριανών Παραγωγών για τη ζωντανή της οξύτητα, καθώς και τα κρητικά χαρμάνια (Μανδηλαριά – Κοτσιφάλι) από το οινοποιείο Ιδαία. Τέλος, τις εντυπώσεις κέρδισε η Αναφορά 2021 του Κτήματος Τέχνη Οίνου από τη Δράμα, βασισμένη στην αναβιωμένη ποικιλία Λημνιώνα.
Αν και οι τιμές των ελληνικών κρασιών παραμένουν ανταγωνιστικές, η διαθεσιμότητά τους στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ακόμη περιορισμένη, καθώς η βρετανική αγορά βρίσκεται στην πέμπτη θέση των ελληνικών εξαγωγών (μετά τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Κύπρο). Αντίθετα, η δημοτικότητα του ελληνικού κρασιού εκτινάσσεται στις σκανδιναβικές χώρες, με τη Σουηδία και τη Νορβηγία να ακολουθούν αμέσως μετά στην ατζέντα των διεθνών παρουσιάσεων.
*Με πληροφορίες από Financial Times
