Για ακόμη μια φορά η εργατική τάξη πληρώνει βαρύ φόρο αίματος, καθώς οι χώροι δουλειάς έχουν γίνει αρένες θανάτου.
Το Κλαδικό Συνδικάτο Τροφίμων και Ποτών Τρικάλων, εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήρια προς τις οικογένειες και τους συναδέλφους των εργατριών και εύχεται ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες.
Πέντε εργάτριες δεν γύρισαν σπίτι τους από το μεροκάματο, πέντε μανάδες βιοπαλαιστές,
εξαιτίας της έκρηξης και της μεγάλης πυρκαγιάς που ακολούθησε στο εργοστάσιο παραγωγής
μπισκότων «Βιολάντα». Περίπου στις 4 τα ξημερώματα έγινε έκρηξη στο εργοστάσιο που βρίσκεται στην Εθνική Οδό Τρικάλων – Καρδίτσας και λειτουργούσε σε 24ωρη βάση. Ακολούθησε
πυρκαγιά που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το συγκεκριμένο κτίριο του εργοστασίου. Το ωστικό κύμα
ήταν τόσο δυνατό που η έκρηξη ακούστηκε μέχρι την πόλη των Τρικάλων.
Η αιτία ήταν η εργοδοτική αμέλεια για την ασφαλή λειτουργία της εγκατάστασης!
Οργή και αγανάκτηση, νιώθουμε για αυτό το τραγικό γεγονός!
Γιατί βλέπουμε στα θύματα, τους εαυτούς μας, όταν πιάνουμε βάρδια στις φάμπρικες.
Γιατί μπροστά στα ευρήματα των τρύπιων σωλήνων στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, τρέμουμε για το τι μπορεί να
συμβεί και στους δικούς μας χώρους, μιας και εδώ η κερδοφορία είναι το κριτήριο της επιχειρηματικής λειτουργίας.
Στα εργοστάσια, που κουρεύουν από ελέγχους και συντηρήσεις που πρέπει να γίνονται, από
εξοπλισμούς εγκατάστασης που απαιτούνται, για να αυξάνουν τα περιθώρια κέρδους, για να χαίρεται ο ιδιοκτήτης και η Κυβέρνηση που ο κλάδος μας είναι ανταγωνιστικός, ώστε οι τσέπες τους να φουσκώνουν.
Από την άλλη, εμείς πιάνουμε δουλειά σε αληθινά χαρακώματα, διακινδυνεύοντας τις ζωές μας, χωρίς να το γνωρίζουμε, αφού μετά τη δουλειά θέλουμε να γυρνάμε σώοι και υγιείς στα παιδιά μας, στις οικογένειές μας. Ζούμε με ένα ξεροκόμματο μισθού και αρνούνται να δώσουν αυξήσεις και συμβάσεις γιατί δεν αντέχει η οικονομία τους, μια οικονομία που δεν αντέχει για τις δικές μας αγωνίες και ανάγκες.
Η κυβέρνηση και η εργοδοσία είναι οι κύριοι υπεύθυνοι. Οι μεν, γιατί οι νόμοι τους διαμορφώνουν αυτές τις συνθήκες που εκκολάπτονται, καθημερινά, πιθανοί τάφοι εργατών, οι δε επειδή με γνώμονα το κέρδος τα μέτρα ασφάλειας είναι ψιλά γράμματα που ακόμα και αυτά αρνούνται να τα υλοποιούν.
Συνάδελφε! Δεν πάει άλλο! Ως εδώ!
Απεργούμε για τις ζωές τις δικές μας, για τις μανάδες που χάθηκαν και όλες τις γυναίκες που καθημερινά δίνουν τη μάχη του μεροκάματου και των παιδιών που μεγαλώνουν.
Οι εργαζόμενοι οφείλουμε να κάτσουμε με το ζόρι στο σκαμνί του ενόχου τη μεγάλη εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, όλους αυτούς που έχουν κάνει την «ασφάλεια στους χώρους δουλειάς» κακόγουστο αστείο.
