«Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στις 28/2/24 κήδεψα εμένα. Είχα πρώτη θέση στην κηδεία μου. Έσκαψα τον λάκκο μου και πήδηξα μέσα, χωρίς να προλάβω καν να σκεφτώ. Και όσο έκλαιγα, και τα συνθήματα γίνονταν τα μοιρολόγια μου, μια καινούρια ψυχή έσπαγε την κάσα κι έψαχνε απεγνωσμένα οξυγόνο να αναπνεύσει.
»Μη διαβάσεις αυτό το βιβλίο αυτό σαν βιογραφία, δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Θέλω να συνδεθείς με όσα γράφονται, για να καταλάβεις ότι τα βιώματα είναι κοινά, και πολλές φορές από τύχη ή ατυχία χωρίζουν οι δρόμοι των ανθρώπων. Μια σειρά από τυχαία γεγονότα, πριν από τη γέννηση μας ακόμα ακόμα, μας έκαναν ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαστε, από αυτό που θα γίνουμε, από αυτά που ζήσαμε, θα ζήσουμε και δε θα ζήσουμε. Ένας κόσμος που δεν σκύβει πάνω από αυτή την τυχαιότητα και δεν τη μαλακώνει, στο τέλος δεν θα χωράει κανέναν».
Το βιβλίο εξετάζει τα Τέμπη, όχι μόνο ως το συλλογικό τραύμα που έχουν γίνει πλέον, αλλά και ως αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής κατάστασης, ειδικά από τον καιρό των μνημονίων και μετά.
Φτάνοντας στα Τέμπη, ο συγγραφέας μιλά για το ίδιο βράδυ, για τους σωματικούς και ψυχικους τραυματισμούς, για τις ιδέες που γεννιούνται και τις ιδέες που καταρρίπτονται μέσα σε μερικές στιγμές.
Μέσα από τον αγώνα για δικαιοσύνη, περιγράφεται η πορεία ενός ανθρώπου που ξεκίνησε «να λύσει το πρόβλημα του» και συνειδητοποίησε ότι τα ατομικά προβλήματα είναι κοινωνικά προβλήματα.
Σάββατο 13 Ιουνίου στις 19:00
Στέκι Rossonero
Αμαλίας 18, Τρίκαλα
Αντώνης Αντωνίου – Συγγραφέας/ Επιζώντας
Σταυρούλα Καψάλη – Επιζήσασα
