Ένα σπίτι που πριν λίγες μέρες έσφυζε από ζωή και την καθημερινότητα των ενοίκων του. Μια αυλή που πριν λίγες μέρες φιλοξενούσε γέλια, χαρές και παιδικές φωνές. Ένα αρχαιοελληνικό άγαλμα που κοσμούσε τον κήπο…κρατώντας το κεφάλι νωχελικά κι απολαμβάνοντας το τοπίο. Εικόνες του πρόσφατου χθες σε ένα σπίτι που σήμερα είναι συντρίμμια.
Το σπίτι γκρεμίστηκε από τα ορμητικά νερά ποταμών και χειμάρρων. Οι τοίχοι του δεν άντεξαν και ραγίσαν και μαζί και οι καρδιές των ανθρώπων που έμεναν εκεί. Τα όνειρά τους βούλιαξαν μέσα σε τόνους λάσπη. Το πράσινο της αυλής έγινε καφέ. Το καφέ της απόγνωσης και της πλημμύρας. Τα γέλια και οι παιδικές χαρές σιώπησαν. Απόλυτη ησυχία. Μόνο η κραυγή της γυναίκας που απεικονίζει το αρχαιοελληνικό άγαλμα ακούγεται πια μέσα στην απόλυτη σιωπή. Εκείνη η γυναίκα που έδειχνε να απολαμβάνει το τοπίο, σήμερα μοιάζει να είναι σε απόγνωση. Να στέλνει κραυγή αγωνίας για το αύριο που μοιάζει να μην υπάρχει.
Η συγκλονιστική φωτό είναι του Stefanos Gogos.
