«Το σύνδρομο Κάιν …και το ελληνικό κράτος»

Ο Κάιν, σύμφωνα με τις Βιβλικές αναφορές, υπήρξε ο πρώτος αδελφοκτόνος πρόγονος μας, καθώς σκότωσε τον αδελφό του, τον Άβελ, ζηλεύοντας την θεϊκή του αποδοχή!. Διαφαίνεται πως η διαχρονική πορεία της ελληνικής πολιτείας από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα είτε με τη μορφή της αρχαίας πόλης κράτους είτε με τη μορφή της Μακεδονικής δυναστείας και των ελληνιστικών κρατιδίων είτε με τη μορφή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και είτε με τη μορφή του νεοσύστατου ελληνικού κρατιδίου από το 1821 και εντεύθεν χαρακτηρίζονται δυστυχώς από το σύνδρομο του αδελφοκτόνου Κάιν.

 Και σήμερα εμείς, καθώς αναπολούμε τα γεγονότα αυτά των διαχρονικών εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων αισθανόμαστε ένα «μνησιπήμονα πόνο», πόνο δηλαδή από τη μνήμη των συμφορών, που λέει και ο ποιητής μας Γ.Σεφέρης, πόνο όχι όμως ικανό για στροφή σε λειτουργική βαθμίδα πολιτικής ωριμότητας και ομαλότητας. Ακόμα, είναι βέβαιο πως στον καθρέπτη της συλλογικής μας ταυτότητας εμφανιζόμαστε στην πολιτειακή μας πρακτική ως μιμητές αδελφοκτόνοι της αρχαίας πολεμικής αναμέτρησης μεταξύ της ολιγαρχικής Σπάρτης και της δημοκρατικής Αθήνας και «συγχορεύουμε με τις αυλητρίδες των Σπαρτιατών», γιατί καταστρέψαμε και ισοπεδώσαμε τα μακρά τείχη των Αθηνών! Παραδεχόμαστε και ναρκισσευόμαστε πως είμαστε απόγονοι του Μέγα Αλέξανδρου …αφού βέβαια καθαγιάζουμε τον αφανισμό των ομόγλωσσων Ελλήνων της Νότιας Ελλάδας στην Θήβα, στην Αθήνα και στην Κόρινθο! Και το αδελφοκτόνο μίσος μας συνεχίζεται ως κληρονομική παρακαταθήκη και γίνεται κραυγαλέα ορατό στις σφαγές στους Πράσινους και στους Βένετους του Βυζαντινού Ιπποδρόμου το 532 μ.χ ( δηλαδή «στους πράσινους» και…. στους «μπλε» στον σύγχρονο Ιππόδρομο των ελληνικών καφενείων!) .. Και ο Κάιν είναι παρών, αιμοδιψής και αχόρταγος και είναι παρών στο συλλογικό ασυνείδητο της πολιτικής μας πρακτικής, γιατί απλούστατα …δεν πέθανε ποτέ. Τρανή απόδειξη αποτελεί το αίμα του πρώτου Κυβερνήτη της χώρας, του Ιωάννη Καποδίστρια (δολοφονία το 1831 από τους Μαυρομιχαλαίους της Μάνης), του οποίου το άγαλμα μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς αποκαθηλώνεται και στη θέση του ανεγείρεται το άγαλμα …του Κάιν, διεκδικώντας πάντα αυτό τα «πρωτοτόκια», επίχειρα κληρονομικά της εξουσίας, και είναι έτοιμο για το φόνο, ακόμα και αντί πινακίου φακής!. Ο Κάιν βροντοφωνάζει και επαίρεται πάνω στην εξιδανικευμένη Γυναίκα –Μητέρα της Ελευθερίας που στηθογρονθοκοπιέται θλιμμένη, πάνω στον «νεκρό σώμα του Άβελ», καθώς σφάζονται στη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης του 1821, οι Πελοπονήσιοι με τους Στερεολλαδίτες και αυτοί με τους Νησιώτες τους Υδραίους, πριν καλά – καλά γιορτάσουμε τα γεννητούρια της ελευθερίας από την Τουρκική μας σκλαβιά.!

 Και το σύνδρομο του Κάιν συνεχίζεται στην νεότερη ιστορία (1946-1949) και είναι αυτό που πότισε την ελληνική γη με άφθονο αίμα, και με θύματα διπλάσια, από όσα θυσιάστηκαν στην Αντίσταση ενάντια στον Γερμανικό ναζισμό! Στον στροβιλισμό αυτού του συνδρόμου του Κάιν, του αρχέγονου πολιτειακού μας μίσους, φρίττουμε βέβαια στην αναπαράστασή του, αλλά όμως δυστυχώς…είμαστε έτοιμοι για την διακοπή της εκεχειρίας μεταξύ μας. Παραστάσεις εξοντωτικής αναμέτρησης και ταξικού τοξικού μίσους σε ένα εκδικητικό μένος αλληλοεξόντωσης βιώνουμε στις μέρες πάνω στο ιερό μνήμα των θυμάτων των Τεμπών, σε μια ατέλειωτη κομματική αρένα διαποτισμένη από ένα αρχετυπικό ιστορικό μίσος, μη ικανό να βρεί την κάθαρση στην εξυγίανση των πολιτειακών θεσμών και στην ανεξάρτητη λειτουργία των εξουσιών. Μα δεν είναι πιο οδυνηρός από τον φυσικό θάνατο, ο καθημερινός θάνατος της ψυχής μας στην μελαγχολική μας δημοκρατία του κομματικού φανατισμού, των μικροκομματικών συμφερόντων, της λαϊκίστικης πρακτικής, του ανορθολογικού διαστρεβλωτικού λόγου, και των γραφειοκρατικών ανώριμων αγκυλώσεων του κρατικού μας μηχανισμού; Τελικά το σύνδρομο Κάιν φονεύει τη δημοκρατία, αποτελεί κερκόπορτα για την νεκρανάσταση δικτατορικών λύσεων, ποτίζει την εξάρτηση μας στις ξένες δυνάμεις και μας καθιστά δυστυχώς ιδανικούς αυτόχειρες της ομαλής ειρηνικής δημοκρατικής ζωής μας.

 Μυλωνάς Αριστείδης, Διευθυντής ΓΕΛ Βαλτινού.