Ο ορισμός των ορίων του Ηλιακού Συστήματος παραμένει ασαφής και εξαρτάται από τα κριτήρια που εφαρμόζουμε
Το 1977, η NASA εκτόξευσε τα δίδυμα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2, με σκοπό να εξερευνήσουν τα όρια του Ηλιακού Συστήματος και να συλλέξουν δεδομένα από τον διαστρικό χώρο. Πάνω από τέσσερις δεκαετίες αργότερα, οι Voyager εξακολουθούν να στέλνουν πολύτιμες πληροφορίες από περιοχές που κανένα άλλο ανθρώπινο αντικείμενο δεν έχει φτάσει.
Πού τελειώνει το Ηλιακό Σύστημα;
Ο ορισμός των ορίων του Ηλιακού Συστήματος παραμένει ασαφής και εξαρτάται από τα κριτήρια που εφαρμόζουμε. Μπορεί να θεωρηθεί ότι τελειώνει εκεί όπου βρίσκονται οι τελευταίοι πλανήτες, ή στο νέφος Oort, μια θεωρητική ζώνη από κομήτες που περιβάλλει το σύστημα. Άλλοι το ορίζουν βάσει της βαρυτικής επιρροής του Ήλιου, ή με βάση το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου — την ηλιοσφαίρα — που δημιουργείται από τη ροή του ηλιακού ανέμου.
Το «τείχος φωτιάς» και οι εκπληκτικές θερμοκρασίες
Όταν τα Voyager πλησίασαν την ηλιοπαύση, οι επιστήμονες δεν γνώριζαν τι να περιμένουν. Δεν υπήρχε προηγούμενη εμπειρία από την είσοδο σε διαστρικό χώρο. Όταν, στις 25 Αυγούστου 2012, το Voyager 1 πέρασε το όριο αυτό — και έξι χρόνια αργότερα το Voyager 2 — οι αισθητήρες τους κατέγραψαν κάτι απροσδόκητο: θερμοκρασίες μεταξύ 30.000 και 50.000 Kelvin, τόσο υψηλές ώστε η περιοχή χαρακτηρίστηκε από τους επιστήμονες ως «τείχος φωτιάς».
Παρότι οι θερμοκρασίες ήταν τρομακτικές, οι δύο ανιχνευτές δεν υπέστησαν βλάβες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, παρά την έντονη ενέργεια, η περιοχή είναι ακραία αραιή, οπότε η μετάδοση θερμότητας είναι πρακτικά μηδαμινή. Οι Voyager συνέχισαν απτόητοι την πορεία τους, προσφέροντάς μας το πρώτο «βλέμμα» της ανθρωπότητας πέρα από το Ηλιακό Σύστημα.
Μια ανακάλυψη-έκπληξη: Παράλληλα μαγνητικά πεδία
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα που έφεραν οι Voyager ήταν η παρατήρηση του μαγνητικού πεδίου πέρα από την ηλιοπαύση. Οι επιστήμονες περίμεναν ότι, μετά το τέλος της ηλιοσφαίρας, το μαγνητικό πεδίο του διαστρικού χώρου θα ήταν διαφορετικό. Ωστόσο, και οι δύο ανιχνευτές κατέγραψαν ένα παράλληλο μαγνητικό πεδίο, ευθυγραμμισμένο με εκείνο που επικρατεί μέσα στην ηλιοσφαίρα.
Αρχικά, το εύρημα του Voyager 1 θεωρήθηκε ίσως τυχαίο. Όμως, η επιβεβαίωση από το Voyager 2 εδραίωσε την υπόθεση ότι το μαγνητικό πεδίο του γαλαξία μπορεί να “γλιστρά” κατά μήκος της ηλιοσφαίρας με τρόπο που δεν είχε προβλεφθεί.
Μισός αιώνας και συνεχίζουν
Περίπου 50 χρόνια μετά την εκτόξευσή τους, τα Voyager παραμένουν ενεργά. Βρίσκονται τώρα δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη, λειτουργώντας ως αγγελιοφόροι από μια περιοχή που μέχρι πρόσφατα βρισκόταν μόνο στη σφαίρα της θεωρίας.
