Ο Πρόδρομος δεν είναι πια ένα χωριό όπως ήταν κάποτε. Είναι μια σκιά μέσα στον θεσσαλικό κάμπο, ένας τόπος που μοιάζει να σβήνει αργά κάτω από τον ίδιο ουρανό που άλλοτε τον κράτησε ζωντανό. Εκεί όπου κάποτε ακούγονταν φωνές ανθρώπων, ήχοι από κάρα, ζώα και θερισμούς, σήμερα απλώνεται μια βαριά σιωπή, σαν ο χρόνος να πέρασε από πάνω του και να πήρε μαζί του σχεδόν τα πάντα.
Μέσα στα παλιά του χώματα κρύβονται γενιές ανθρώπων που έζησαν σκληρά, που πάλεψαν με τη γη, με τη φτώχεια, με τους ανέμους του κάμπου και με τις εποχές που άλλαζαν χωρίς έλεος. Τότε που το χωριό λεγόταν Σαρίμς και οι δρόμοι του ήταν γεμάτοι ζωή, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως θα έρθει μια εποχή όπου ολόκληρος ο τόπος θα μετριέται σχεδόν στα δάχτυλα. Τα σπίτια ήταν ανοιχτά, οι αυλές φωτισμένες, οι άνθρωποι δεμένοι μεταξύ τους σαν μία οικογένεια που άντεχε μέσα στον χρόνο. Ο κάμπος έδινε ψωμί, οι εποχές έδιναν ρυθμό και η ζωή κυλούσε αργά, αλλά ζωντανά.
Ύστερα όμως ήρθε η μεγάλη φυγή. Οι νεότεροι έφυγαν για τη Λάρισα, για τις πόλεις, για μια ζωή μακριά από τη γη που τους γέννησε. Οι παλιοί έμειναν πίσω να κοιτούν τους δρόμους να αδειάζουν χρόνο με τον χρόνο. Κάθε χειμώνας έπαιρνε κι έναν άνθρωπο, κάθε καλοκαίρι έκλεινε κι ένα ακόμη σπίτι. Οι φωνές λιγόστεψαν, τα παράθυρα σκοτείνιασαν και το χωριό άρχισε να μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση παρά με ζωντανό τόπο.
Σήμερα ο Πρόδρομος στέκει σαν τελευταίο απομεινάρι μιας Θεσσαλίας που χάνεται. Οι δρόμοι του μοιάζουν να περιμένουν ανθρώπους που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Τα σπίτια κουβαλούν μέσα τους τη μυρωδιά της εγκατάλειψης, ενώ ο άνεμος περνά ανάμεσα στις αυλές σαν να ψάχνει τα ίχνη όσων έφυγαν. Ο κάμπος γύρω του παραμένει απέραντος και αδιάφορος, όπως ήταν πάντα, μόνο που τώρα κοιτά ένα χωριό που σβήνει αργά χωρίς θόρυβο, χωρίς κραυγή, χωρίς αντίσταση.
Αυτό είναι το πιο τραγικό μεγαλείο του Προδρόμου ότι δεν χάθηκε μέσα σε πόλεμο ούτε καταστράφηκε από φωτιά. Χάθηκε αργά, σχεδόν αθόρυβα, μέσα στη λήθη του χρόνου και στη σιωπηλή εγκατάλειψη μιας ολόκληρης εποχής. Είναι ένας τόπος που μοιάζει να περπατά προς το τέλος του με αξιοπρέπεια, σαν γέρος άνθρωπος που γνωρίζει πως η μνήμη του θα σβήσει μαζί με τους τελευταίους που έμειναν να θυμούνται.
Πηγή: Σκιές και Ψίθυροι
