Η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στη
συρρίκνωση δικτύου και προσωπικού, στη
συρρίκνωση γενικότερα της δυνατότητας
χρηματοπιστωτικής κάλυψης της
οικονομίας, δημιουργώντας μια
κατάσταση εντελώς αναντίστοιχη με τις
ανάγκες της οικονομίας και της
κοινωνίας. Τούτο προκαλεί έντονη
κοινωνική δυσαρέσκεια, καταφέρει
πλήγματα στην απαραίτητη εμπιστοσύνη
της πελατείας και υποσκάπτει την
ικανότητα των Τραπεζών να στηρίξουν
την ανάπτυξη στη μετά -Covid εποχή, με τη
διαχείριση των σημαντικότατων
κονδυλίων που θα διατεθούν από τα
Ταμεία της Ε.Ε. για το σκοπό αυτό.
Παρά ταύτα, οι Τράπεζες συνεχίζουν την
κούρσα συρρίκνωσης και περιορισμού
κόστους, συναγωνιζόμενες μεταξύ τους
ποιά θα κλείσει περισσότερα
καταστήματα και θα μειώσει περισσότερο
το προσωπικό της. Δημιουργούν έτσι
συνθήκες αποκλεισμού για μεγάλο
κομμάτι της πελατείας, που είτε
θεωρείται «μη επικερδές», είτε δεν έχει
πρόσβαση σε ψηφιακά κανάλια
εξυπηρέτησης λόγω γνώσεων, κόστους ή
έλλειψης υποδομών. Όμως η πρόσβαση στο
χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις
υπηρεσίες του είναι απαραίτητο
στοιχείο κοινωνικής ένσωμάτωσης και
μείωσης ανισοτήτων.
Πρέπει να βρεθεί η σωστή ισορροπία
ανάμεσα στην κερδοφορία και την ευθύνη
των Τραπεζών απέναντι στην Ελληνική
κοινωνία.
