… Τα Τρίκαλα αυτή την εποχή είναι υπέροχα, ειδικά το βράδυ. Λαμπιόνια και φωτάκια, στολισμένα κτίρια. Περπατώ στους δρόμους της πόλης. Μία βόλτα μοναχική (από επιλογή) σε μία ώρα όπου ελάχιστοι κυκλοφορούν. Από εκείνες που κάνεις για να τα βρεις με τον εαυτό σου. Να συλλογιστείς και να ανασυνταχθείς.
Γράφει η Βιβή Μαργαρίτη
Πόσο φωτεινή φαντάζει η πόλη τούτη την ώρα!!! Μία ώρα που δεν έχει πολύ κόσμο που να μου χαλάει τις στιγμές της απομόνωσης που αναζητώ. Κοιτάζω γύρω μου, λαμπιόνια και φωτάκια παντού. Μακάρι αυτές οι εικόνες να κρατούσαν για πάντα. Μακάρι να ήταν κάθε μέρα Χριστούγεννα. Αλλά πάλι αν ήταν κάθε μέρα Χριστούγεννα, δεν θα ήταν τίποτα τόσο όμορφο και διαφορετικό.
Κάθομαι για λίγο στη γέφυρα του Ληθαίου. Αυτή την ώρα η θερμοκρασία πρέπει να είναι κάτω από το μηδέν. Τα χνώτα μου κάνουν σχέδια στον αέρα. Αλλά δεν με νοιάζει…Οι λίγοι περαστικοί κουλουριασμένοι στα παλτό τους περνούν ήσυχα δίπλα μου σαν να έχουν καταλάβει και να μη θέλουν να χαλάσουν τη μαγεία της στιγμής.
Πόσος κόσμος θα περάσει και φέτος από εδώ! Πόσες χιλιάδες φωτογραφίες θα βγάλουν ντόπιοι και περαστικοί με φόντο το ποτάμι! Τούτη την ώρα βλέπω την πόλη με άλλα μάτια. Με τα μάτια του επισκέπτη που εκστασιάζεται όταν κάθεται σε τούτο το παγκάκι για πρώτη φορά κι αντικρίζει τα παγωμένα νερά του ποταμού να κυλούν. Αυτή την ώρα μου φαίνεται πως κυλούν πιο αργά από κάθε άλλη φορά. Σαν να θέλουν να καθυστερήσουν το χρόνο. Είναι από τις ώρες που θα ήθελα να θυμάμαι για πάντα, από τις εικόνες τούτης της πόλης που δεν με γέννησε, ούτε με μεγάλωσε, αλλά με ωρίμασε. Βγάζω τη φωτογραφική μου μηχανή από την τσάντα κι αρχίζω να τραβώ φωτογραφίες. Αυτές τις εικόνες θέλω να τις μοιραστώ, αυτές τις εικόνες θέλω να τις κρατήσω ως μία γλυκιά ανάμνηση και των φετινών Χριστουγέννων, μέχρι να έρθουν τα επόμενα…
