Ως γονείς, πασχίζουμε διαρκώς να δείχνουμε στα παιδιά μας ποιο είναι το σωστό και αναζητάμε τον καλύτερο τρόπο να το κάνουμε στα βιβλία των ειδικών και στις συμβουλές των παλιότερων.
Είναι γιατί το μάθημα το έχουμε στο μυαλό μας ως μια διαδικασία κατά την οποία ο δάσκαλος δείχνει κάτι στον μαθητή. Κι όμως, ένας γονιός δεν διδάσκει μόνο έτσι, αλλά και χωρίς να κάνει τίποτα, με τα λόγια και τις πράξεις του όταν δεν απευθύνεται στο παιδί, όταν «νομίζει ότι το παιδί δεν τον βλέπει» καν.
Όπως ακριβώς το περιγράφει αυτό το υπέροχο κείμενο που διαβάσαμε στη σελίδα της ψυχολόγου Μαρίας Αϊβαζίδου στο facebook:
«Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φτιάχνεις για μένα το αγαπημένο μου γλυκό και έμαθα ότι μικρά πράγματα μπορεί να έχουν ξεχωριστή σημασία στη ζωή.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε παρακολουθούσα και έμαθα τα περισσότερα “μαθήματα ζωής”, εφόδια για να γίνω καλύτερο και παραγωγικότερο άτομο όταν μεγαλώσω.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, ακόμη και όταν ήσουν θυμωμένη με συμβούλευσες ήρεμα και απλά για να καταλάβω το γιατί και έτσι έμαθα ότι ο διάλογος και η επικοινωνία είναι σημαντικά ακόμη και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φτιάχνεις φαγητό για κάποιο φίλο που ήταν άρρωστος και έμαθα ότι όλοι μας πρέπει να νοιαζόμαστε και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φροντίζεις το σπίτι και όσους ζούμε σε αυτό και έμαθα ότι πρέπει να εκτιμάμε ότι μας προσφέρεται.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φροντίζεις ένα αδέσποτο γατάκι και έμαθα ότι είναι καλό να είσαι ευγενικός με τα ζώα.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, ένοιωσα ότι νοιαζόσουν και ήθελα να γίνω καλύτερος.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να κλαις και έμαθα ότι κάποια πράγματα στη ζωή πληγώνουν αλλά έχεις δικαίωμα να είσαι στενοχωρημένος.
Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες ακόμα και όταν οι καταστάσεις ήταν δύσκολες και έμαθα ότι πρέπει να είμαι υπεύθυνο άτομο.»
ΠΗΓΗ: www.newsitamea.gr
