Το βιβλίο «τα ψέματα ανθίζουν στην άμμο» είναι ένα εξαιρετικά ανθρώπινο μυθιστόρημα με φόντο την κρίση, μία απόλυτα αληθινή ιστορία. Στο επίκεντρο του 5ου κατά σειρά βιβλίου του Νίκου Διακογιάννη (εκδόσεις πνοή) βρίσκονται οι ανθρώπινες σχέσεις. «Τα ψέματα, σαν άλλα κάστρα στην άμμο, κάποτε λυγίζουν όπως τα δέντρα στους τροπικούς τυφώνες. Ο θόλος που φτιάξαμε για να μην πληγωθούμε απ’ τους άλλους ραγίζει και τα κομμάτια θα βρουν μοιραία εμάς, τους δημιουργούς του…» μας λέει ο ίδιος ο συγγραφέας σε συνέντευξη που μας παραχώρησε.
Συνέντευξη στη Βιβή Μαργαρίτη
-κ. Διακογιάννη, μπορείτε να μου περιγράψετε εν συντομία το βιβλίο σας;
-Το βιβλίο αναλύει δύο πολύ σημαντικά θέματα: το πρώτο σχετίζεται με τα ψυχικά τραύματα της παιδικής ηλικίας και τους τρόπους που αυτά μας ακολουθούν ως την ενήλικη ζωή και το δεύτερο αναφέρεται στις διαδικτυακές γνωριμίες και τους κινδύνους που ελλοχεύουν στον απέραντο κυβερνοχώρο. Πολύ περισσότερο όταν στην αναζήτηση ερωτικού συντρόφου βγαίνει μια γυναίκα που τη στιγμάτισαν πολλά σαν ήταν παιδί. Η ιστορία εδράζεται κυρίως στις αρχές του 2000, κάνει ένα πισωγύρισμα στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ογδόντα με διάσπαρτες αναφορές σε εποχές ακόμη παλαιότερες, αλλά σημαντικό είναι ότι η ηρωίδα ξεκινά σήμερα, ξεκινά στην Ελλάδα της κρίσης και των Μνημονίων να βρει έναν από χρόνια χαμένο έρωτα.
-Τα ψέματα ανθίζουν στην άμμο… Τίτλος αλληγορικός…
-Ποιητικός σαφέστατα μα ακουμπάει σε αλήθειες της καθημερινότητας. Τα ψέματα, σαν άλλα κάστρα στην άμμο, κάποτε λυγίζουν όπως τα δέντρα στους τροπικούς τυφώνες. Ο θόλος που φτιάξαμε για να μην πληγωθούμε απ’ τους άλλους ραγίζει και τα κομμάτια θα βρουν μοιραία εμάς, τους δημιουργούς του…
-Ένα βαθιά ψυχογραφικό μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία;
-Αληθινή πέρα ως πέρα. Γνώρισα την ηρωίδα με το όνομα Αντζία (από το Νεραντζία) και γεύτηκα την μέχρι σήμερα ζωή της, άλλοτε σαν φρούτο που έκοψα μόνος απ’ τη νεραντζιά κι άλλοτε σαν γλυκό για τρατάρισμα σε γυάλινο πιατάκι.
-Διαδικτυακές γνωριμίες, βία, απόρριψη, μυστικά, προσωπεία και θέματα που διστάζουμε να αγγίξουμε… Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε μέσα από το βιβλίο σας;
-Να είμαστε υπομονετικοί, συγκαταβατικοί με τους ανθρώπους, ακόμη και με αυτούς που η παρουσία τους και μόνο προκαλεί δυσθυμία, γιατί δεν γνωρίζουμε τι Γολγοθά ανεβαίνει ο καθένας την δεδομένη χρονική περίοδο, με τι Θεούς και δαίμονες παλεύει –συχνά πίσω από ένα πλατύ χαμόγελο της δύναμης και της αξιοπρέπειας.
-Την αλήθεια ή την υπηρετείς ή περνάς στο αντίθετο στρατόπεδο;
-Μέση λύση δεν υπάρχει. Μόνη εξαίρεση ίσως αποτελούν τα κατά συνθήκην ψεύδη που συχνά σώζουν ζωές τη στιγμή που οι ψυχές είχαν ανάγκη τη γλύκα ενός ψέματος παρά την πίκρα μιας επιβαλλόμενης αλήθειας …
-Ζείτε στη Νίσυρο… Η απομόνωση του νησιού, αλλά και η λάβα του ηφαιστείου αποτελεί για σας ένα… εργαλείο συγγραφικής έμπνευσης;
-Αυτό συνέβαινε και συμβαίνει, όμως όσο κυλούν τα χρόνια βρίσκω καταφύγιο και παρηγορία στην Νίσυρο των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων όχι στη σημερινή. Με ενοχλεί αυτή η σύγχρονη αντίληψη περί ζωής που προωθούν ΜΜΕ και περιοδικά life and style κι έχει κατοικοεδρεύσει ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο χωριό. Δύσκολοι καιροί για… Ρωβινσώνες ή αναχωρητές.
-Δάσκαλος ή συγγραφέας; Αν σας ζητούσα να διαλέξετε ποιο θα επιλέγατε;
-Δάσκαλος που συγγράφει και συγγραφέας που ονειρεύεται σαν δάσκαλος έναν καλύτερο κόσμο.
Οπισθόφυλλο βιβλίου
Μια ιστορία έρωτα που ξεκίνησε στην Ελλάδα πριν το ξέσπασμα της Κρίσης και αναζωπυρώθηκε στα χρόνια των Μνημονίων, των νεόπτωχων και της μοιρολατρίας. Μια κοπέλα με το παράξενο όνομα Αντζία που αναζήτησε τα αυτονόητα με τρόπους λανθασμένους. Ένα βαθιά ψυχογραφικό μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Για τη βία, την απόρριψη, τα κρυμμένα μυστικά. Ένα βιβλίο για όσα στιγμάτισαν την παιδική ηλικία, μα δεν τολμούμε ν’ αγγίξουμε.
Μια ιστορία για τις διαδικτυακές γνωριμίες και τα προσωπεία. Ένα μυθιστόρημα που θα προκαλέσει με τις αλήθειες του.
