Πέρασαν τρεις μέρες. Αφού λοιπόν βεβαιώθηκα ότι γλίτωσα το εγκεφαλικό και άφησα τα συναισθήματα να ζυμωθούν και να καταλαγιάσουν μέσα μου, ήρθε η ώρα να σε αποχαιρετήσω. Όχι μόνο εγώ, αλλά μαζί μου κι ο Βασίλης, γιατί έχω το δικαίωμα και το χρέος να μιλήσω και για τους δυο μας.
Είναι δύσκολο να αποδέχομαι το τέλος όταν είσαι ακόμα στην κορυφή. Η απόφασή σου να σταματήσεις στα 24, στο απόγειο των επιδόσεών σου και ως αρχηγός της Εθνικής μας Ομάδας, μου αφήνει έναν κόμπο στο στομάχι και μια αίσθηση του ανεκπλήρωτου Ολυμπιακού Μεταλλίου που θα πονάει για καιρό.
Ήταν τιμή και ευλογία που δουλέψαμε με ένα υλικό σπάνιας κοπής σαν το δικό σου. Μαζί σε “πλάσαμε”, ο καθένας από την πλευρά του, φτάσαμε ψηλά, γράψαμε Ιστορία και ζήσαμε στιγμές που πολλοί δεν θα ζήσουν σε μια ολόκληρη ζωή. Σέβομαι την επιλογή σου, όσο κι αν με πληγώνει που δεν θα δούμε πού αλλού θα μπορούσαμε να φτάσουμε.
Κρατάω μόνο τις επιτυχίες μας και ξέρω πως από εκεί ψηλά καμαρώνει και το alter ego μου. Σου ευχόμαστε κάθε καλό στη ζωή σου. Ευχαριστούμε για το ταξίδι.
