Η απεργιακή μάχη στις 17 Απρίλη με συγκέντρωση στις 10:00 το πρωί στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων μπορεί να αποτελέσει ένα μεγάλο χαστούκι στην κυβέρνηση και την πολιτική της. Ειδικά τώρα, μπροστά στην αύξηση-ψίχουλα του κατώτατου μισθού που ανακοίνωσε. Απάντηση σ’ αυτήν την πρόκληση δεν μπορεί να είναι άλλη, από τον αγώνα για αύξηση του κατώτατου μισθού στα 900 ευρώ, κατάργηση του αντεργατικού νόμου Βρούτση – Αχτσιόγλου και καθολική επαναφορά των τριετιών, ενσωματώνοντας όλα τα χρόνια από το 2012 μέχρι σήμερα.
Γι’ αυτό είναι ανάγκη να βγούμε μπροστά για αυξήσεις στους μισθούς, για κατάργηση των αντεργατικών νόμων που υπονομεύουν τις συλλογικές συμβάσεις.
Η κυβέρνηση, αξιοποιώντας τον άθλιο μνημονιακό νόμο Βρούτση – Αχτσιόγλου, ανακοίνωσε για άλλη μια χρόνια την απαράδεκτη πολιτική της απόφαση να κρατήσει τον κατώτερο ονομαστικό μεικτό μισθό καθηλωμένο στα 830€, επιβάλλοντας με το έτσι θέλω στην πλειοψηφία των εργαζομένων να ζουν με 706€ καθαρά το μήνα.
Και αυτό όταν τα τελευταία χρόνια το κόστος ζωής έχει διπλασιαστεί
17 Απρίλη Απεργούμε ξανά για τις ζωές μας διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς, μέτρα πραγματικής ανακούφισης που θα προστατεύουν το εργατικό- λαϊκό εισόδημα.
Παλεύουμε για:
Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία σε γενικό απεργιακό ξεσηκωμό. Τη μάχη της απεργίας θα τη δώσουμε με αποφασιστικότητα και επιμονή. Και θα πετύχουμε γιατί αυτός ο δρόμος είναι η πραγματική διέξοδος για εμάς τους εργαζόμενους.
Με τον αδιάκοπο αγώνα μας θα βάλουμε στέρεες βάσεις για να γίνουν πράξη οι διεκδικήσεις των συνδικάτων μας:
Κατάργηση των αντεργατικών νόμων και επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στα Συνδικάτα.
Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς. Ρήτρα αναπροσαρμογής των μισθών που να καλύπτει τις συνεχώς αυξανόμενες τιμές στα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης.
Καθολική επαναφορά των τριετιών ενσωματώνοντας την περίοδο 2012-2023.
Επαναφορά της αρχής της ευνοϊκότερης σύμβασης, της μετενέργειας κ.ο.κ.
Επίδομα ανεργίας στο 80% του κατώτερου μισθού για όλους τους ανέργους.
Σταθερή δουλειά με δικαιώματα. 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο. Καμιά ανοχή στα ωράρια εξόντωσης των εργαζομένων, στις ελαστικές μορφές απασχόλησης και στις απλήρωτες υπερωρίες.
