Οι επιπτώσεις των αντιασφαλιστικών νόμων όλων των κυβερνήσεων έχουν σαν αποτέλεσμα την παρακράτηση περίπου 10 δις τον χρόνο από τους συνταξιούχους.
Αυτό έγινε με την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, με τις κρατήσεις στην ΕΑΣ, το πάγωμα των αυξήσεων μέχρι το 2023, αλλά και την αύξηση της εισφοράς για την υγεία σε κύρια και επικουρική σύνταξη, στην κατάργηση του ΕΚΑΣ.
Επιπλέον, πλήγμα επήλθε με τον διαχωρισμό της σύνταξης σε δύο κομμάτια (εθνική και ανταποδοτική), καθώς και με τον υπολογισμό της κύριας σύνταξης με βάση τις εισφορές από το 2002 και μετά, και όχι της τελευταίας πενταετίας.
Σχετικά με τις συντάξεις χηρείας, με τον νόμο 4387/2016 του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο επιζών σύζυγος έπαιρνε για 3 χρόνια το 70% του θανόντος και μετά το ποσοστό έπεφτε στο 50%, παράλληλα, καταργήθηκε η δυνατότητα του επιζώντος να επιλέγει τη μεγαλύτερη σύνταξη και να αποδίδεται το 70% από τη μικρότερη, ενώ ορίστηκε επίσης να δίνεται μόνο μία εθνική σύνταξη.
Με τον νόμο 4670/2020 της Νέας Δημοκρατίας συνεχίστηκε η ίδια κατεύθυνση, καθώς με την υπουργική απόφαση Τσακλόγλου, υφυπουργού Εργασίας ΝΔ, ζητήθηκε να εφαρμοστεί ο νόμος.
Αν και με πρόσφατη απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφανθεί να εφαρμοστούν οι παραπάνω νόμοι, μέχρι σήμερα αυτοί δεν έχουν εφαρμοστεί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων από το Δημόσιο και τον ΟΓΑ.
Κάτω από την πίεση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων των συνταξιούχων, ακολούθησαν οι δηλώσεις της υπουργού ότι θα φέρει τροπολογία, όπου θα αποδίδονται και οι δύο εθνικές συντάξεις και το 70% από τον θανόντα, δεν είναι για πανηγυρισμούς από μεριάς της κυβέρνησης, ούτε γι’ αυτούς που οδήγησαν τους συνταξιούχους στα δικαστήρια. Χρωστάνε πολλά στο σύνολο των συνταξιούχων.
Οι συνταξιούχοι πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα ότι όλα κερδίζονται μέσα από τους αγώνες.
Γι’ αυτό συνεχίζουμε στο πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 5/9 στη Θεσσαλονίκη για την ικανοποίηση των επικαιροποιημένων αιτημάτων μας.
