Σ.Π.ΟΡ.Τ: Ανάβαση στο Φλυτζάνι των Αγράφων  

Το συγκρότημα Πέντε Πύργοι – Φλυτζάνι αποτελεί την επιτομή του άγριου ορεινού τοπίου των Αγράφων. Ψηλές, αποσαθρωμένες κορυφές υψώνονται πάνω από γκρεμούς χαώδεις. Δύσκολες στην προσέγγισή τους ακόμα και εκτός της χειμερινής περιόδου που είναι μακρά σε αυτή την περιοχή. Η συνηθισμένη προσέγγιση γίνεται από το Ανθηρό Καρδίτσας, μέσα από το χωριό ή από το δασικό χωριό 100 μέτρα ψηλότερα.

Οι Πέντε Πύργοι όπως δηλώνει και το όνομά τους είναι μια σειρά διαδοχικών κορυφών που καταλήγουν στην υψηλότερη και πλέον απόκρημνη κορυφή. Ένα στενό πέρασμα τη χωρίζει από την προηγούμενη, μια γέφυρα στο χάος.

Η κορδιλιέρα συνεχίζεται βορειότερα για να καταλήξει στο Φλυτζάνι (υψ. 2017 μ.) Πέρασμα προς τα εκεί δεν υπάρχει, έτσι αν κάποιος θέλει να ανεβεί πρέπει να επιστρέψει στη βάση των Πέντε Πύργων και να ακολουθήσει το μονοπάτι που σύμφωνα με την πινακίδα απαιτεί πορεία 1:35’. Στην πραγματικότητα ο χρόνος είναι σχεδόν διπλάσιος αφού το πεδίο είναι τραχύ και απόκρημνο αλλά και η σήμανση σχεδόν ανύπαρκτη.

Έχοντας ανέβει πολλές φορές στους Πέντε Πύργους αυτή τη φορά βάλαμε στόχο το Φλυτζάνι, ξεκινώντας από το ερειπωμένο πλέον δασικό χωριό. Βαδίζουμε ανάμεσα στα ξύλινα σπιτάκια που παραδομένα στη φθορά του χρόνου και λεηλατημένα από τους ανθρώπους υπογραμμίζουν την έλλειψη προγραμματισμού που μας χαρακτηρίζει σαν κράτος.

Είναι μια υπέροχη Κυριακή στην καρδιά της άνοιξης. Το μονοπάτι κινείται στο σκιερό ελατόδασος που μουσκεμένο από τη βροχή της προηγούμενης μέρας ελευθερώνει τα αρώματα των δέντρων και των λουλουδιών αλλά και την υγρασία που κάνει τα ρούχα να κολλούν πάνω μας.

Συναντάμε συχνά τον χωματόδρομο που οδηγεί στα ορεινά (τέως) βοσκοτόπια, τον αφήνουμε ξαναμπαίνοντας στο μονοπάτι, περνάμε από καταπράσινα ανθισμένα διάσελα και ξανά στο δρόμο για να συναντήσουμε την πόρτα που εμποδίζει το πέρασμα των ζώων.

Συνεχίζοντας βρίσκουμε δεξιά πάνω από το δρόμο τη μοναδική βρύση της περιοχής. Από εδώ ξεκινά το μονοπάτι για τους Πέντε Πύργους που διακλαδώνεται ψηλότερα για το Φλυτζάνι. Ακολουθώντας το στρίβουμε βορειοδυτικά περνώντας κάτω από τη ράχη των Πέντε Πύργων μέχρι τη ρίζα της ψηλότερης κορυφής.

Το θέαμα είναι μοναδικό. Μπροστά μας τα κατακόρυφα έντονα πτυχωμένα βράχια του συγκροτήματος και ολόγυρά μας οι μεγάλες κορυφές των Αγράφων. Σβώνη, Πουλί, Παπαδημήτρη. Δυτικά η χιονισμένη Λιάκουρα, νότια το Βελούχι, η Χελιδόνα, η Οίτη, τα Βαρδούσια.

Το Φλυτζάνι ορθώνεται σαν κάστρο μπροστά μας, πανύψηλο και απροσπέλαστο. Για να φτάσουμε στη βάση του διασχίζουμε τεράστιους χαλιάδες, αποτέλεσμα της πάλης του βουνού με τα χιόνια και τις βροχές. Φτάνοντας στη βάση πρέπει να σηκώσουμε ψηλά τα κεφάλια για να δούμε τον στόχο μας. Είναι ίσως η διαδρομή με τη μεγαλύτερη συνεχόμενη κλίση στα Άγραφα που φτάνει τις 48 μοίρες.

Ανηφορίζουμε κοντανασαίνοντας ανάμεσα σε πέτρες και χορτάρια μέχρι το στενό πέρασμα ανάμεσα σε δυο βράχια. Είναι σαν μια πόρτα που μας βγάζει σε έναν άλλον κόσμο. Τώρα έχουμε απέναντι την Πλάκα, το Μπορλέρο, τη Νιάλα και στο βάθος τις κορυφές των βόρειων Αγράφων.

Μια μικρή στάση στην κορυφή για φαγητό και ξεκούραση από την προσπάθεια που κράτησε 4 ολόκληρες ώρες. Χοντρές σταγόνες βροχής φτάνουν ως εδώ αναγκάζοντάς μας να επισπεύσουμε την επιστροφή. Από τον χωματόδρομο πλέον μέχρι τη βρύση για να συντομεύσουμε την πορεία μας που αν και μεγάλη και απαιτητική αποτελεί μια καλή εισαγωγή στο γνήσιο Αγραφιώτικο τοπίο.

ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Την Κυριακή 17/5 θα βαδίσουμε στο Βίτσι για να ανεβούμε στην κορυφή Μάνκοβιτς (υψ. 1863μ.) Περισσότερες πληροφορίες για τις δραστηριότητες του συλλόγου στα γραφεία μας – Μπότσαρη 2, 2^ος όροφος (δίπλα στον ΟΤΕ) κάθε Παρασκευή 9-10 μ.μ. στην ιστοσελίδα μας trikalasport.gr, καθώς και στη σελίδα μας στο Facebook.