Η καταιγίδα Μπάιρον ήταν αρκετή για να δείξει ποια είναι η κανονικότητα της κυβέρνησης, της περιφέρειας και δημοτικής αρχής. Να ξεσκεπάσει τα μεγάλα άδεια λόγια και τις φιέστες που τόσο καλά στήθηκαν, τις αυταπάτες για συμμάχους και σωτήρες. Να δείξει πόσο επικίνδυνες για το λαό της περιοχής μας είναι οι πολιτικές που δεν θέλουν χρηματοδότηση έργων υποδομής που θα θωρακίσουν τη ζωή, τα σπίτια και τη γη μας και πόσο επικίνδυνη είναι η εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που τις υπερασπίζονται και υλοποιούν.
Φτιάξαμε όπως μπορούσαμε τα σπίτια μας, τις δουλειές μας, τη ζωή μας με τις δικές μας πλάτες, αφού η κρατική στήριξη ήταν ψίχουλα, φτάσαμε σήμερα να τρέχουμε και πάλι και να μετράμε με αγωνία τα νερά που ανεβαίνουν στο ανάχωμα Αργυρόπουλου στη Φαρκαδόνα και να αναρωτιόμαστε αν θα αντέξει τους όγκους του νερού που έρχονται. Οι σχεδιαστικές και κατασκευαστικές κακοτεχνίες του το έχουν ήδη κάνει σουρωτήρι, με το νερό να περνάει από την μία πλευρά στην άλλη, σε συνδυασμό με την απουσία ουσιαστικών έργων υποδομής, που θα θωρακίζουν πραγματικά τη ζωή και τα σπίτια μας, δεν αφήνουν κανένα εφησυχασμό όχι μόνο για το σήμερα αλλά και για τους επόμενους μήνες και χρόνια.
Αυτά είναι τα έργα της κυβέρνησης, της περιφέρειας και η αποδοχή τους από την δημοτική αρχή. Αυτή είναι η κανονικότητά τους. Φτώχεια, αγωνία, φόβος για επόμενη καταστροφή και ατομική ευθύνη για την επόμενη μέρα. Όλα αυτά πρέπει να μας βγάλουν στο δρόμο, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τους αγρότες που αγωνίζονται, να υψώσουμε τη φωνή μας μαζί τους για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στα χωριά μας. 
