Είχε συμβεί για πρώτη φορά στη Λάρισα. Διαδήλωση της νεολαίας και κυρίως κοριτσιών, η οποία διαλύθηκε με κατάβρεγμα από την Πυροσβεστική Υπηρεσία! Το μακρινό 1960. Κι όλο αυτό για έναν νεαρό ηθοποιό, τον «ζεν πρεμιέ» (jeune premier) Κώστα Κακκαβά. Η διαδήλωση [1] έγινε στις 27 Ιανουαρίου 1960 και μάλιστα φέτος, τον ίδιο μήνα, ο «γόης» του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου κλείνει τα 90 του χρόνια.
Το ρεπορτάζ της «Ε», το οποίο υπογράφει ο Α. Χ. (Αλέκος Χατζηευθυμίου), χαρακτήριζε το γεγονός ως «ολίγον «αμερικανίζουσα» εκδήλωση της Λαρισινής νεολαίας» και «πρωτοφανή λόξα»! Η διαδήλωση είχε γίνει στην οδό Κούμα, έξω από το ξενοδοχείο «Ξενίας Μέλαθρον», ένα χαρακτηριστικό κτίριο της οδού, το οποίο υπάρχει και σήμερα, αλλά δε λειτουργεί. Ο ηθοποιός έπαιζε σε θίασο, μαζί με την Μπεάτα Ασημακοπούλου, ο οποίος έδινε παραστάσεις, στο κινηματοθέατρο «Πάλλας» λίγα μέτρα πιο κάτω. Ο Κακκαβάς αναγκάστηκε να φύγει από το ξενοδοχείο, από την πίσω πόρτα, μέσω της Κλινικής Κατσίγρα, η οποία βρισκόταν ακριβώς από πίσω.
Ας δούμε τι ανέφερε η εφημερίδα: «Οι θερμόαιμοι της Λαρίσης επεφύλαξαν θερμοτάτην υποδοχήν χθες εις τον θερμής ιδιοσυγκρασίας θιασάρχην Κώσταν Κακκαβάν. Προτού ο συμπαθέστατος θιασάρχης χειροκροτηθεί διά την επιτυχίαν του εις την παριζιάνικη κωμωδία του Σωβαζόν υπό τον τίτλον «Ξενοδοχείον η Ευτυχία», η οποία επαίχθη εις το «Πάλλας» χθες, εγνώρισε μίαν άλλην, απροδόκητον, δόξαν, εις το ξενοδοχείον «Ξενίας Μέλαθρον», όπου κατέλυσε χθες, ευθύς μετά την άφιξίν του εις την πόλιν μας. Από της μεσημβρίας, πλήθος νεαρών και νεανίδων είχε κατακλύσει την οδόν Κούμα και ανέμενον, εναγωνίως, την έξοδον του Κώστα Κακκαβά.
Η πρωτότυπος αυτή και ολίγον «αμερικανίζουσα» εκδήλωσις της Λαρισινής νεολαίας, εχαρακτηρίσθη ως «πρωτοφανής λόξα». Πράγματι, πλήθη μικρών κοριτσιών εξωσχολικής και εσωσχολικής προελεύσεως ανέμεναν τον κ. Κακκαβάν διά να του αποσπάσουν ένα αυτόγραφον και εν πολλοίς, να τον θαυμάσουν! Το κακό παραέγινε κατά τας εσπερινάς ώρας, οπότε ο κ. Κακαβάς θα εξήρχετο του ξενοδοχείου «Ξενίας Μέλαθρον» διά να μεταβή εις το «Πάλλας», διά το… «Ξενοδοχείον η Ευτυχία». Αλλ΄ ενώ έξαλλοι οι νέοι εφώναζαν! «Κακκαβάς», «Κακκαβάς», έξωθι του «Ξενίας Μέλαθρον», ο Κακκαβάς ευρίσκετο ήδη εις το «Πάλλας». Το πώς επέρασε, κυριολεκτικώς «αθέατος» από τα πλήθη των θαυμαστών του ο Κώστας, εγνώσθη αργότερα.
Απλούστατα, εξήλθε της οπισθίας θύρας του ξενοδοχείου και μέσω της Κλινικής Κατσίγρα κατώρθωσε να ευρεθή εκτός του κλοιού. Εν τω μεταξύ, διά την διάλυσιν του πλήθους επενέβη η αστυνομία, η οποία επικαλέσθη την βοήθειαν της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Το πλήθος συνεκρότησεν σωστήν, εν άλλοις λόγοις, διαδήλωσιν υπέρ του Κωστάκη, αλλά το υπό τα στοιχεία Π.Υ. 111 πυροσβεστικόν όχημα μετέβαλε την θερμήν ατμόσφαιραν εις εκτάκτως δροσεράν».
Ο ηθοποιός και «γόης» της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου Κώστας Κακκαβάς [2] γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1936 στην Αθήνα, φοίτησε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πήρε άδεια εξάσκησης επαγγέλματος του ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία «Στέλλα» [3] του Μιχ. Κακογιάννη με το ψευδώνυμο Κώστας Καράλης. Ακολούθως, έπαιξε και στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» και μετά σε πολλές μελοδραματικές ταινίες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 εγκατέλειψε τον κινηματογράφο. Επανήλθε το 1996 με την ταινία του Νίκου Ζερβού «Ο βαρόνος». Την ίδια χρονιά, στο 37ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Κώστας Κακκαβάς έλαβε ειδικό βραβείο για την ερμηνεία του στη συγκεκριμένη ταινία.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα «Η μηχανή του χρόνου», ο Κώστας Κακκαβάς έχει καταγραφεί ως ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους «ζεν πρεμιέ» του εγχώριου σινεμά που συναγωνίστηκε σε δημοφιλία τον Ανδρέα Μπάρκουλη, με τον οποίο ήταν φίλοι. Η ιστοσελίδα κατέγραψε από εφημερίδες της εποχής ότι «Οι μαθήτριες έπαιρναν αποβολές γιατί στις τσάντες τους βρίσκονταν οι φωτογραφίες των αγαπημένων τους ειδώλων και είχαν χωριστεί σε στρατόπεδα Κακκαβικών και Μπαρκουλικών»!
———————————————————
[1] Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας 28 Ιανουαρίου 1960
[2] Βικιπαίδεια
[3] Στην ίδια ταινία είχε ρόλο και η «τραγουδίστρια της Νίκης» Σοφία Βέμπο. Συντελεστές της ταινίας ήταν μεγάλα ονόματα, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, ο οποίος επιμελήθηκε τη σκηνογραφία. Κλασική είναι η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη στο τραγούδι «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι». Μια από τις ατάκες που έμειναν γνωστές από την ταινία ακόμη και σήμερα είναι το «Στέλλα, κρατάω μαχαίρι» που ξεστομίζει ο Μίλτος (Γιώργος Φούντας), λίγο πριν μαχαιρώσει την αγαπημένη του Στέλλα (Μελίνα Μερκούρη). Διακρίθηκε με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας το 1956 και με το βραβείο καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960 (Βικιπαίδεια).
