Η Κυριακή των Βαΐων δεν είναι απλώς μια γιορτή χαράς∙ είναι μια στιγμή που ραγίζει την καρδιά, γιατί μέσα στο φως της κρύβεται ήδη η σκιά του Σταυρού.
Ο Ιησούς Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα ταπεινά, καθισμένος σε ένα πουλάρι. Δεν έρχεται να επιβληθεί, αλλά να προσφερθεί. Και ο λαός Τον υποδέχεται σαν Βασιλιά: στρώνουν τα ρούχα τους, κρατούν βάια, φωνάζουν με ενθουσιασμό:
«Ὡσαννά! Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος!»
Και όμως…
η ίδια πόλη, οι ίδιες φωνές, τα ίδια χείλη…
Σε λίγες ημέρες θα αλλάξουν.
Το «Ὡσαννά» θα γίνει «Σταύρωσον αὐτόν».
Η δοξολογία θα μετατραπεί σε καταδίκη.
Η αγάπη σε απόρριψη.
Αυτή είναι η πιο συγκλονιστική αλήθεια της ημέρας:
ο άνθρωπος που σήμερα υψώνει βάια, αύριο μπορεί να υψώσει σταυρό.
Ο Χριστός όμως το γνωρίζει.
Και παρ’ όλα αυτά προχωρά.
Δεν αποσύρεται, δεν θυμώνει, δεν απορρίπτει.
Αγαπά μέχρι τέλους.
Και εδώ βρίσκεται μια σιωπηλή, αλλά σκληρή αλήθεια:
το ίδιο κάνουμε κι εμείς… όχι μόνο στον Θεό, αλλά και στους ανθρώπους.
Σήμερα αποθεώνουμε, αύριο απορρίπτουμε.
Σήμερα αγκαλιάζουμε, αύριο πληγώνουμε.
Σήμερα υψώνουμε κάποιον, και την επόμενη στιγμή τον “σταυρώνουμε” με λόγια, κρίσεις, σιωπές.
Η Κυριακή των Βαΐων γίνεται έτσι καθρέφτης της καρδιάς μας.
Δεν αφορά μόνο εκείνον τον λαό τότε… αλλά εμάς σήμερα.
Τα βάια που κρατάμε είναι υπόσχεση.
Να μάθουμε να μένουμε.
Να αγαπάμε σταθερά.
Να μην αλλάζουμε όταν έρθει η δοκιμασία.
Γιατί ο αληθινός δρόμος δεν σταματά στο «Ὡσαννά»…
περνά από το «Σταύρωσον»
και οδηγεί μόνο μέσα από τη θυσία
στο φως της Ανάστασης.
Καλή και κατανυκτική Αγία Εβδομάδα.
+ Ο ΤΡΙΚΚΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
