Από τον πολιτισμό έως τις γαστρονομικές απολαύσεις, μια κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά προσφέρει πολλά για να διασκεδάσει και να εμπλουτίσει τους επιβάτες, γράφει ο Marc Shoffman, βραβευμένος Βρετανός δημοσιογράφος και ταξιδιωτικός συντάκτης, γνωστός κυρίως για άρθρα σε βρετανικά μέσα ενημέρωσης
Στιγμιότυπο από το νησί της Δήλου
Ο Marc Shoffman αποκαλύπτει την αγαπημένη του στάση σε κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά. Οι λαμπεροί μπλε τρούλοι της Σαντορίνης ή οι παραλίες της Μυκόνου μπορεί να είναι οι «πρωταγωνιστές» μιας κρουαζιέρας στα ελληνικά νησιά, όμως η αγαπημένη μου στάση έχει λιγότερο κόσμο και περισσότερο χαρακτήρα, παρότι αποτελείται κυρίως από αρχαία ερείπια.
Ταξίδεψε στις Κυκλάδες σε δύο διαφορετικές κρουαζιέρες το περασμένο καλοκαίρι, επισκεπτόμενος οκτώ μοναδικούς προορισμούς ελληνικών νησιών.
Σε έξι ηλιόλουστες εβδομάδες, πάλεψε με τα πλήθη των Instagrammers για μια φωτογραφία στη Σαντορίνη, απόλαυσε τους ασβεστωμένους ανεμόμυλους της Μυκόνου και έκανε βόλτα με άμαξα στους δρόμους χωρίς αυτοκίνητα και στην αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα στις Σπέτσες.
«Ένιωσα σαν να ταξιδεύω πίσω στην αρχαιότητα, ενώ γύρω μου υπήρχαν δελφίνια, πριν επισκεφθώ τις σπηλιές και τα ξωκλήσια της Πάτμου και της Αμοργού που έχουν ισχυρούς δεσμούς με τον Ιωάννη και την Παναγία, και κολύμπησα στα καθαρά νερά της Ρόδου και του Αργοστολίου. Το νησί που μου έμεινε περισσότερο στη μνήμη ήταν εκείνο όπου δεν ζει πραγματικά κανείς: η Δήλος» εκμυστηρεύεται ο Βρετανός δημοσιογράφος.
Συμβουλεύει τους ταξιδιώτες πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές διαδρομές κρουαζιέρας στα ελληνικά νησιά, αλλά αξίζει να ελέγξει κανείς αν περιλαμβάνονται εκδρομές στη Δήλο ή αν μπορεί κανείς να την επισκεφθεί από κοντινό νησί όπως η Μύκονος.
Ολόκληρο το νησί είναι χαρακτηρισμένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Η Δήλος από μακριά μοιάζει με σωρό από ερείπια, αλλά στην πραγματικότητα έχει πολλά περισσότερα να ανακαλύψει κανείς.
Χρονολογούμενη από τον 3ο αιώνα π.Χ., η Δήλος υπήρξε κάποτε η καρδιά της αρχαίας Ελλάδας.
Πιστευόταν ότι ήταν η γενέτειρα του θεού Απόλλωνα και της θεάς Άρτεμης, σύμφωνα με τον Όμηρο.
Το νησί υπήρξε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της αρχαιότητας και αργότερα σημαντικό εμπορικό λιμάνι υπό ρωμαϊκή κυριαρχία, αποτελώντας κόμβο εμπορικών δρόμων πριν εγκαταλειφθεί μετά τις επιθέσεις των εχθρών της Ρώμης το 88 και το 69 π.Χ.
«Πλησιάζοντας με το φέρι, το νησί από μακριά έμοιαζε με σωρό από πέτρες. Ακόμη και η προβλήτα είχε κατασκευαστεί από υλικά προηγούμενων ανασκαφών. Με μια πιο προσεκτική ματιά, ήταν σαν το νησί να είχε μόλις ανακαλυφθεί» αναφέρει ο ταξιδιωτικός συντάκτης.
Η ανασκαφική δραστηριότητα ξεκίνησε μόλις το 1872, σε αντίθεση με την Πομπηία όπου ξεκίνησε το 1748.
«Σημάδια αρχαίας ζωής υπήρχαν παντού καθώς περπατούσαμε στους αναστηλωμένους δρόμους και πλατείες που κάποτε φιλοξενούσαν μια ζωντανή αγορά. Ένα από τα πρώτα μνημεία ήταν η Αγορά των Κομπελιαστών, ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο αφιερωμένο στον Ερμή, θεό του εμπορίου. Οι μαρμάρινες κολώνες και τα ψηφιδωτά έδειχναν τον πλούτο που υπήρχε τότε. Στο κέντρο του νησιού διακρίνονταν τα πέτρινα καθίσματα του αρχαίου θεάτρου χωρητικότητας 6.000 θεατών. Πολλά αγάλματα και ευρήματα έχουν μεταφερθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Δήλου. Υπάρχουν ενδείξεις ότι παραμένουν ακόμη χιλιάδες χρόνια ιστορίας θαμμένα στο νησί» σημείωσε.
