Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που η επικοινωνία δεν αρκεί για να κρύψει την πραγματικότητα. Και υπάρχουν στιγμές που το θράσος ξεπερνά κάθε όριο. Μία από αυτές είναι η επιλογή του πρωθυπουργού να απαιτεί από την αντιπολίτευση να ζητήσει συγγνώμη για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, επειδή για επτά από τους έντεκα βουλευτές η σχετική δικογραφία τέθηκε στο αρχείο.
Αλήθεια, για ποιο πράγμα ακριβώς πρέπει να απολογηθεί η αντιπολίτευση; Για το γεγονός ότι τέσσερις βουλευτές εξακολουθούν να ερευνώνται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Για το γεγονός ότι η ίδια έρευνα αφορά και στελέχη της διοίκησης του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα οποία είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις τους από την κυβέρνηση; Ή μήπως πρέπει να ζητήσει συγγνώμη επειδή ανέδειξε ένα ζήτημα που έχει ήδη εκθέσει τη χώρα εντός και εκτός συνόρων;
Ας είμαστε απολύτως σαφείς. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι αδιαπραγμάτευτο και ισχύει για όλους. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την έκβαση μιας δικαστικής διαδικασίας. Όμως το τεκμήριο της αθωότητας δεν είναι τεκμήριο πολιτικής αθωότητας. Και, κυρίως, δεν εξαφανίζει ένα υπαρκτό πολιτικό σκάνδαλο ούτε τις συνέπειες που αυτό έχει προκαλέσει.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν το κατασκεύασε η αντιπολίτευση. Δεν είναι προϊόν φαντασίας ούτε επικοινωνιακής υπερβολής. Υπάρχουν δικαστικές έρευνες, υπάρχουν διοικητικές ευθύνες, υπάρχουν ευρωπαϊκές παρεμβάσεις και υπάρχει μια χώρα που καλείται να πληρώσει βαρύ οικονομικό τίμημα. Και αυτό το τίμημα δεν θα το πληρώσουν όσοι διαχειρίστηκαν την υπόθεση. Θα το πληρώσουν, για ακόμη μία φορά, οι Έλληνες φορολογούμενοι.
Την ίδια στιγμή, ο αγροτικός κόσμος υπήρξε ο μεγάλος χαμένος. Άνθρωποι που παράγουν, που στηρίζουν την ελληνική ύπαιθρο και περιμένουν τις ενισχύσεις για να συνεχίσουν να καλλιεργούν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με καθυστερήσεις, αβεβαιότητα και απαξίωση. Κάποιοι καταστράφηκαν οικονομικά και πολλοί εγκατέλειψαν την παραγωγή και τα χωριά τους. Αντί η κυβέρνηση να προστατεύσει τους έντιμους παραγωγούς, τους άφησε να πληρώσουν το κόστος μιας διαχείρισης που σήμερα επιχειρεί να παρουσιάσει ως… επιτυχία.
Και αντί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη, επιλέγει τη γνωστή συνταγή: επίθεση στην αντιπολίτευση, αντιστροφή της πραγματικότητας και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Είναι η τακτική του «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Μόνο που αυτή η τακτική δεν απαντά στα πραγματικά ερωτήματα. Δεν εξηγεί γιατί φτάσαμε ως εδώ. Δεν εξηγεί ποιος θα λογοδοτήσει για την απαξίωση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν εξηγεί ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τη ζημιά στην αξιοπιστία της χώρας και για το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι πολίτες ούτε για την εξόντωση του αγροτικού κόσμου
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακές παραστάσεις. Έχει ανάγκη από αλήθεια, διαφάνεια και πολιτική ευθύνη. Και όταν μια κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει ένα τόσο σοβαρό ζήτημα σε πεδίο επικοινωνιακής αντεπίθεσης, δεν δείχνει αυτοπεποίθηση. Δείχνει αδυναμία.
Η συγγνώμη που οφείλεται δεν είναι από την αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση. Είναι από την κυβέρνηση προς τους Έλληνες πολίτες και, κυρίως, προς τους αγρότες που είδαν την αξιοπιστία του συστήματος ενισχύσεων να καταρρέει και το μέλλον τους να γίνεται αντικείμενο πολιτικής διαχείρισης.
Λώρεν Κασσοπούλου
Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ
