Για όσα ακούγονται από φίλους της Λόρας, πως καταπιεζόταν από την οικογένειά της και ζούσε δύσκολες στιγμές, η μητέρα της δηλώνει βαθιά πληγωμένη.
Τα μάτια της προδίδουν την αγωνία, την εξάντληση, την ελπίδα που παλεύει να κρατήσει ζωντανή. Από την πρώτη στιγμή της εξαφάνισης της κόρης της προσπαθεί να θυμηθεί, να βρει, να πιαστεί από το παραμικρό στοιχείο που θα μπορούσε να οδηγήσει στα ίχνη της.
Για όσα ακούγονται από φίλους της Λόρας, πως καταπιεζόταν από την οικογένειά της και ζούσε δύσκολες στιγμές, η μητέρα της δηλώνει βαθιά πληγωμένη. Επιμένει πως τίποτα από αυτά δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.
«Θέλω να σου πω πως σε αγαπάμε πάρα πολύ. Αγωνιούμε για σένα κάθε λεπτό. Δώσε μας ένα σημάδι ότι είσαι καλά… ότι είσαι ζωντανή. Είμαστε στο πλευρό σου. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, όποιο κι αν είναι το πρόβλημα, μπορούμε να το λύσουμε μαζί. Να στηριχτείς πάνω μας, σε όλα. Το μόνο που ζητάμε είναι ένα σημάδι… Να ξέρουμε ότι είσαι καλά, ότι είσαι υγιής, ότι ζεις…»
Και λίγο πριν σωπάσει πάλι, δίνει μια μικρή λεπτομέρεια από τον κόσμο της Λόρας. Ένα κομμάτι καθημερινότητας που τώρα μοιάζει μακρινό..
