Η πλούσια τοπική παράδοση των ημερών έδωσε και φέτος δυναμικό «παρών», αποδεικνύοντας πως τα ήθη και τα έθιμα συνεχίζουν να αποτελούν ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης ζωής. Ο Άγιος Γεώργιος, μαζί με τα εξωκκλήσια, τις ιερές Μονές και τις ενορίες της περιοχής Καλαμπάκας που είναι αφιερωμένες στη χάρη του, έδωσαν το δικό τους ξεχωριστό τόνο μέσα από τις θρησκευτικές ακολουθίες και τις παραδόσεις που τις συνοδεύουν.
Επίκεντρο των εκδηλώσεων αποτέλεσε, όπως κάθε χρόνο, το Καστράκι και το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του «Μαντηλά», το οποίο είναι χτισμένο στο κοίλωμα του βράχου του «Στύλου», δεσπόζοντας πάνω από τον οικισμό. Αρκετός κόσμος συγκεντρώθηκε για να παρακολουθήσει από κοντά το μοναδικό αυτό έθιμο ή ακόμη και να συμμετάσχει σε αυτό.
Το μοναστήρι συγκαταλέγεται στα τέσσερα που ίδρυσε το 1367 ο Νείλος, πρώτος της σκήτης των Σταγών, και φέρει το όνομα «Μαντηλάς» από το έθιμο που θέλει τους νέους του χωριού να σκαρφαλώνουν στον βράχο και να κρεμούν τα μαντήλια – τάματα των οικογενειών του Καστρακίου. Τα μαντήλια αυτά συνοδεύονται από προσευχές, αιτήματα ή ευχαριστίες προς τον Άγιο, ενώ τα περσινά κατεβαίνουν και μοιράζονται στους πιστούς ως φυλαχτό.
Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στο εκκλησάκι που βρίσκεται στη βάση του βράχου, οι έμπειροι αναρριχητές, ζωσμένοι με τα αφιερώματα, πραγματοποίησαν την ανάβαση με προσοχή και επιδεξιότητα, κρεμώντας τα νέα μαντήλια και κατεβάζοντας τα παλαιότερα, τα οποία στη συνέχεια προσφέρθηκαν στους παρευρισκόμενους.
Το έθιμο συνοδεύεται και από έναν παλιό θρύλο, σύμφωνα με τον οποίο ένας Τούρκος που επιχείρησε να κόψει ξύλα στην περιοχή καθηλώθηκε στο έδαφος και απελευθερώθηκε μόνο όταν υποσχέθηκε να αφιερώσει στον Άγιο τον πολύτιμο φερετζέ της γυναίκας του.
Μια άλλη εκδοχή θέλει τη γυναίκα του να δένει την πληγή του με τη μαντήλα της, τάζοντάς την στον Άγιο Γεώργιο. Από τότε, το έθιμο καθιερώθηκε και διατηρείται ζωντανό μέχρι σήμερα, αποτελώντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της τοπικής παράδοσης.
