Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, η σημερινή και, στις 10 το πρωί, οι καμπάνες σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Ι.Μ. Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης, χτύπησαν πένθιμα επί τρία λεπτά, σε ένδειξη τιμής και μνήμης…
Νωρίτερα, τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και Αρχιερατικό Μνημόσυνο στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Ριζαριού, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου.
Μετά το πέρας της, έγινε Αρχιερατικό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των 353.000 μαρτύρων του Ποντιακού Ελληνισμού, ενώπιον της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας Σουμελά, η οποία φυλάσσεται στον ως άνω Ιερό Ναό.
Η εικόνα αυτή έχει καθιερωθεί να τιμάται κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού στο Ριζαριό.
Χθες, Δευτέρα 18 Μαΐου, στις 7:00 το απόγευμα, ο Ποιμενάρχης μας Χοροστάτησε κατά την Ακολουθία του Εσπερινού στον ίδιο, Πανηγυρίζοντα, Ι.Ν., επί τη εορτή της Συνάξεως της Παναγίας Σουμελά και τη Μνήμη Γενοκτονίας των Ποντίων.
Μετά το τέλος του, παρακολούθησε την εορταστική εκδήλωση στην Κεντρική Πλατεία του χωρίου προς τιμήν της Παναγίας.
Η ομιλία του Μητροπολίτη Τρίκκης κ. Χρυσοστόμου
Αγαπητοί αδελφοί,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Σήμερα η Εκκλησία και ο λαός μας στέκονται ενώπιον μιας μνήμης που δεν είναι απλώς ιστορική, αλλά βαθιά υπαρξιακή. Μιας μνήμης που πονά, αλλά και φωτίζει. Μιας μνήμης που δεν ζητά εκδίκηση, αλλά αλήθεια, δικαιοσύνη και ειρήνη.
Στεκόμαστε ενώπιον της μνήμης της Γενοκτονία των Ποντίων, εκείνης της τραγικής περιόδου κατά την οποία χιλιάδες αδελφοί μας ξεριζώθηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, εξαιτίας της πίστης, της ταυτότητας και της ιστορίας τους.
Δεν πρόκειται για έναν αριθμό στα βιβλία της ιστορίας, αλλά για πρόσωπα.
Για οικογένειες.
Για παιδιά, μητέρες και γέροντες. Για έναν ολόκληρο ελληνισμό που βίωσε τον ξεριζωμό και τον θρήνο.
Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, δεν έσβησε το φως.
Γιατί ο Ποντιακός Ελληνισμός κράτησε μέσα του κάτι ακατάλυτο: την πίστη του στον Θεό, την αγάπη του για την πατρίδα, και την ελπίδα ότι η μνήμη δεν θα χαθεί.
Αυτή η μνήμη έγινε προσευχή.
Έγινε τραγούδι.
Έγινε λύρα που έκλαψε, αλλά και που έψαλε την ελπίδα.
Στο κέντρο αυτής της πνευματικής αντοχής δεσπόζει η μορφή της Παναγίας.
Και ιδιαίτερα της Παναγίας της Σουμελά.
Η Παναγία Σουμελά δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι ένα σύμβολο.
Είναι η μάνα που δεν εγκατέλειψε ποτέ τα παιδιά της. Είναι η κιβωτός της μνήμης και της πίστης του Πόντου. Είναι η παρουσία της Θεοτόκου μέσα στην ιστορία ενός λαού που πορεύτηκε μέσα από διωγμούς και εξορίες.
Γι’ αυτό και η απόφαση να τιμάται ιδιαίτερα η σημερινή ημέρα στις 19 Μαΐου, δεν είναι μια τυπική καθιέρωση.
Είναι μια πνευματική πράξη ευθύνης.
Είναι η φωνή της Εκκλησίας που λέει ότι ο πόνος δεν ξεχνιέται, αλλά μεταμορφώνεται. Ότι η θυσία δεν σβήνει, αλλά γίνεται μαρτυρία. Ότι η ιστορία δεν κλείνει, αλλά φωτίζεται από την αλήθεια.
Αδελφοί μου,
Η μνήμη της γενοκτονίας δεν μπορεί να μένει μόνο σε λόγους και επετειακές αναφορές.
Οφείλει να μας οδηγεί σε εσωτερική εγρήγορση. Να μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος, όταν χάνει τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, όταν χάνει τον φόβο του Θεού, μπορεί να φτάσει σε τραγωδίες ανείπωτες.
Όμως η Εκκλησία δεν μένει ποτέ μόνο στο πένθος. Το διαβαίνει και το μεταμορφώνει.
Και σήμερα, μέσα από την προσευχή, δεν στεκόμαστε μόνο στο παρελθόν, αλλά ανοίγουμε δρόμο για το μέλλον. Για ένα μέλλον συμφιλίωσης, ειρήνης και αλήθειας. Για έναν κόσμο όπου καμία κοινότητα, κανένας λαός, κανένα παιδί δεν θα βιώσει ξανά τον ξεριζωμό και την αδικία.
Η Παναγία της Σουμελά μάς διδάσκει ακριβώς αυτό: ότι η μάνα στέκεται όρθια ακόμη και μέσα στην καταστροφή.
Ότι η πίστη δεν σβήνει όταν δοκιμάζεται,
αλλά καθαρίζεται σαν χρυσάφι μέσα στη φωτιά.
Και έτσι, η μνήμη γίνεται προσευχή.
Η προσευχή γίνεται ελπίδα.
Και η ελπίδα γίνεται πορεία ζωής.
Ας μην ξεχνούμε λοιπόν ότι η αληθινή τιμή στους μαρτυρικούς προγόνους μας δεν είναι μόνο τα μνημόσυνα και οι λόγοι, αλλά κυρίως η συνέχιση της πίστης τους,
η διατήρηση της ενότητάς μας και η καλλιέργεια της ειρήνης μέσα στον κόσμο.
Ας ζητήσουμε από την Υπεραγία Θεοτόκο,
την Παναγία Σουμελά, να σκεπάζει όλο τον λαό μας. Να παρηγορεί τους πονεμένους. Να ενισχύει όσους αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανή την ταυτότητα και την παράδοση.
Και να χαρίζει σε όλους μας φως, μετάνοια και αγάπη.
Αιωνία η μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Και ας είναι η μνήμη αυτή όχι μόνο θρήνος, αλλά και φλόγα που φωτίζει τον δρόμο της αλήθειας και της ειρήνης.
Αγαπητοί αδελφοί,
Με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης και ευγνωμοσύνης, επιθυμώ να εκφράσω θερμά συγχαρητήρια προς τον π. Ελευθέριο και όλους τους συνεργάτες του, οι οποίοι με ζήλο, αγάπη και υπευθυνότητα εργάστηκαν για την προετοιμασία της σημερινής εκδηλώσεως.
Ιδιαιτέρως, επαινώ τον Σύλλογο Νέων και Γονέων Ριζαριού «Άγιος Γεώργιος», καθώς και τα χορευτικά του σχήματα, τα οποία με τον δικό τους τρόπο δεν προσέφεραν απλώς μια καλλιτεχνική παρουσία, αλλά συνέβαλαν ουσιαστικά στη διατήρηση και προβολή της ιστορικής μνήμης και της ποντιακής παράδοσης.
Διότι μέσα από τον χορό, το τραγούδι και την πολιτιστική έκφραση,
ο πόνος της ιστορίας δεν ξεχνιέται, αλλά μεταμορφώνεται σε μαρτυρία ζωής.
Η παράδοση γίνεται γέφυρα μνήμης.
Και η μνήμη γίνεται ευθύνη για τις επόμενες γενιές.
Σας ευχαριστούμε όλους από καρδιάς για την προσφορά σας και για τον κόπο σας, που αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός δεν είναι απλώς ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά ζωντανή συνέχεια του λαού μας.
Ο Θεός να ευλογεί όλους σας και να ενισχύει το έργο σας.
Αιωνία η μνήμη των μαρτυρικών θυμάτων του Ποντιακού Ελληνισμού.
Τοπικοί παράγοντες, μαθητές, εκπαιδευτικοί και ευσεβής λαός συμμετείχαν στις ιερές ακολουθίες και εκδηλώσεις μνήμης, αποδίδοντας φόρο τιμής στους αδικοχαμένους αδελφούς του Ποντιακού Ελληνισμού.
ΔΕΙΤΕ ΒΙΝΤΕΟ & ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
ΠΗΓΗ φωτο-βιντεοληπτικού υλικού:
ΙΜΤΓΠ
Δημήτρης Καραγιάννης
